Apeldoorn by night

Sessie 1 (Jan. 1 2012)

Sessie 1

IRL Datum: 11 Juni 2013
IG Datum: 1 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicholas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Het bos

Toen ik wakker werd en om me heen keek zag ik Syeira, bloedmooi wijf (handig, komt vast nog weleens van pas) bij een tafel in de hut staan en ik hoorde Nicholas, de gammele creepy dude nog wat tegen z’n moeder mompelen. Syeira was iets aan het lezen dus ik ging kijken wat er te lezen viel. Op dat moment werd Nicholas wakker met een brul en stormde de blokhut uit. Vast en zeker honger.

Even later kwam hij terug, beetje onder het bloed en stinkend naar dier. Op het briefje stond dat we in Apeldoorn waren en dat we als test, als nieuwe arrivals, een priester ofzo moesten doden, die zich in een straal van 3 km van ons bevond, en wiens boeien los zouden gaan op een bepaalde tijd; zo’n kwartier geleden.

We liepen naar buiten, waar Syeira met het geweldige idee kwam om in een boom te klimmen. Aangezien ze naar mij aan het staren was (ze had ’t ook gewoon kunnen vragen natuurlijk, maarja) probeerde ik het maar om in die boom te klimmen, maar helaas lukte dat me niet zo goed na zo lang opgevouwen in een kist te hebben gelegen. Die gammele Nicholas lukte het ook niet, maar goed, daar stond niemand van te kijken.

Nadat Nicholas nog even een pistool van de tafel van onze hut had gepakt liepen we naar de hut toe die Nicholas had gezien, maar natuurlijk was die al lang leeg. Nadat Syeira en ik Nicholas uit de hut hadden gesleurd (hij bleef maar gefascineerd naar al het spul kijken; allemaal heel leuk hoor, maar we hadden een pissed off priester dood te slaan) en Syeira me een hamer uit die hut had gegeven liepen we richting een nabije autoweg met parkeerplaats.

Op weg naar de parkeerplaats werd Nicholas ineens door een hert geramd. Vast iets mis met het dier ofzo. Ik mepte het ding met m’n hamer. Gelukkig was Nicholas z’n pak toch al een verloren zaak, dus die extra spatjes bloed toen het hoofd van het hert naast hem neerkwam en het lichaam naast mij bleef staan (heel even maar, hoor) maakten ook niet zoveel meer uit.

Ollideer
(Olli die hertenkop eraf mept)

Op de parkeerplaats vonden we een auto waar het raampje van open was. Nicholas vroeg of iemand hem aan kon zetten, en uiteindelijk bleek dat ’ie het gewoon zelf kon (invalide mensen… te lui om een vinger uit te steken, behalve als het echt niet anders kan). Syeira en ik duwen, ding kwam zo van de plek gelukkig.

Eindelijk konden we op weg, maar toen we gingen nadenken bleek dat niemand wist hoe die gozer er nou eigenlijk uit zag. Hmm. Syeira en ik gauw teruggerend naar die hut, want Nicholas had daar iets zien weerspiegelen op de muur en had met al z’n snuggere hersentjes niet de conclusie kunnen trekken dat ‘ie misschien even die weerspiegeling moest terugvolgen. Nou goed, daar vonden we een camera. Na een heleboel uur marteling terugspoelen wisten we eindelijk hoe die gast eruit moest zien – hij had geen vingernagels meer, krasjes op z’n hoofd en wat kalend enzo, en ik gokte dat ’ie vast heel erg pissed off was als hij onze dossiers bij zich had, als ’ie ze had geopend met zijn vingernagelloze vingers – dus wij renden terug naar de parkeerplaats.

Bij de parkeerplaats had Nicholas het briljante idee gekregen om extra knipperlichten op de auto aan te zetten. Volgens hem moest dat om minder aandacht te trekken, maar hoe snap ik nog steeds niet. Hup, de auto weer in dan maar en eindelijk konden we gaan.

De dood van de priester

Op de weg was het niet enorm druk. In een auto voor ons zaten drie mensen, maar toen we passeerden leken geen van allen op de man waar we naar op zoek waren. Nicholas toeterde een keer naar die man naast ons omdat hij een beetje in slaap aan het vallen was, schrikt hij wakker en rijdt met een hoop herrie tegen een boom aan! Goed bezig om de aandacht nóg meer op ons te vestigen, joh.

Toen pakte Syeira ook nog eens haar telefoon, dat ging dus echt niet gebeuren hè. Ik greep dat ding uit haar handen toen ze 112 intikte, maar besloot om het ding toch maar terug te geven in plaats van uit het raam te gooien. We moesten door (en eerlijk gezegd vond ik het ook wel hun eigen schuld, hadden ze maar op moeten letten, en anders waren ze vast alsnog zelf tegen een boom gereden) dus we lieten het ongeluk maar even voor wat het was.

De volgende auto die we passeerden had een bekend gezicht. De man waar we naar op zoek waren. Hij ging natuurlijk gelijk harder rijden, maar we hebben hem uiteindelijk afgesneden. Hij probeerde nog te ontkomen maar ik had hem binnen de kortste keren tegen de grond gepind. Ik was even vergeten wat we ook alweer met hem moesten enzo, maar Syeira zocht – en vond – inmiddels de dossiers die we mee naar de Prins in het elysium.

Toen hebben we de priester maar de nek omgedraaid en hem in de auto gezet zodat het net leek of hij zichzelf dood had gereden.

Er kwam toen een gargoyle aan met een monnikengewaad aan die ons een brief overhandigde van de Prins, Prins Alexander Smeelink, waar ook het adres van het elysium opstond met de boodschap dat we daarheen moesten komen.

Op de terugweg stonden Syeira en Nicholas erop dat we bij het ongeluk moesten gaan kijken om te kijken of ze nog leefden en om voor hulp te roepen. Ik vond het een slecht idee, ik ging liever gewoon door, minder risico dat de politie of ambulance of voorbijgangers ons zouden zien, en het was bovendien toch hun eigen schuld, maar de rest dacht er anders over. Ze belden uiteindelijk 112 met de telefoon van een van de inzittenden, want er was een kind dat nog leefde ofzo. Toen konden we ein-de-lijk verder.

De auto wilden Syeira terugzetten op de parkeerplaats, alsof ’ie niet vol hertenbloed en weet ik het zat. Het leek me eerder dat de eigenaar van de auto hem liever niet had teruggewild dan zoals ’ie er nu uit zag, maar er viel niet te discussiëren dus lieten we de auto achter. Nou ja, hij was toch al aardig kapot en het zou wel opvallen als we de stad ermee in zouden rijden, dat wel.

Op weg naar de Parken-buurt

Toen we eenmaal naar de bushalte waren gelopen volgens het idee van de geweldige Nicholas reden er geen bussen midden in de nacht.

Goh.

Toen ging hij maar staan liften, en maar verbaasd zijn dat niemand een man met een wandelstok en bebloede jas oppikte. Ik ben maar met ’m aan de zijkant gaan staan en Syeira haar duim laten opsteken. Ik had ook vast wel een auto kunnen laten stoppen hoor, maar tegen Syeira kan ik toch niet op, dus kan het net zo goed haar laten doen. Toen we iemand met een busje had gevonden, een skinhead die iets van dronken, stoned, of allebei was, konden we gelukkig ook nog eens alledrie instappen. Syeira kwam met de leuke bijnaam Nick the Dick voor Nicholas, vind het wel wat hebben.

Voordeel van iemand als Syeira bij je hebben is in ieder geval dat leipe gasten waardoor je niet zo geboeid bent ook geen enkele aandacht voor jou hebben. Vond het wel grappig, die gozer en Syeira aan het flirten terwijl hij Nicholas maar ‘ouwe’ bleef noemen. Bijna schattig hoe Nicholas dacht dat ’ie die gozer nog wat kon leren.

Toen we in de Parken-buurt aangekomen waren zette hij ons eruit. We moesten eerst door een park heen met hier en daar een boom en een mooi prieeltje erin, het Oranjepark, maar het leek me niet helemaal veilig. Nicholas vond dat we er bést doorheen konden gaan en liet ons een teken op zijn kleren zien met een wolf. Ik wist toch best wel zeker dat ’ie geen gangrel was, en ik snapte niet zo goed waarom hij iets met weerwolven heeft, maar goed, hij vertrouwde die wolven blijkbaar wel als die er zaten.

Ik maakte me er niet zo druk om want ik kan toch sneller rennen dan Syeira en Nicholas bij elkaar. Toen Syeira zei dat zij het ook niet erg vond om er doorheen te gaan als hij dat écht wilde omdat hij toch het langzaamst is besloot Nicholas om toch maar met ons mee eromheen te lopen. We liepen door wat straten en langs een gebouw met hekken erlangs, iets van een publieke school ofzo, en dan weer langs een park. Toen waren we bij het elysium.

De presentatie

Ik was best een beetje zenuwachtig om de nieuwe Prins te ontmoeten aangezien nieuwe ontmoetingen niet mijn allersterkste punt zijn, maar ik was in ieder geval niet alleen. We werden gegroet door een niet al te snugger uitziend figuur (Nicholas was het niet met me eens, of deed alsof, want hij groette het als een heer) en zo kwamen we in het elysium terecht.

Nicholas wilde graag een nieuw pak maar uiteindelijk zou hem dat wat teveel gaan kosten geloof ik (iets met een contract). We maakten onszelf nog even een beetje presentabel en met de dossiers gingen we naar een zaal toe waar allemaal stoeltjes stonden enzo.

Er werd toen aangekondigd dat de nieuwe arrivals – wij dus – nu het hoofd zouden presenteren. Maar goed, we hadden natuurlijk geen hoofd, en ik weet ook echt zeker dat het niet het briefje stond. Het bleek op de achterkant te staan toen we nog eens gauw nakeken. Ik vond het nogal een vuile streek om dat op de achterkant te zetten, en dat van die dossiers wel op de voorkant. Waarom niet gewoon alle nuttige informatie bij elkaar zetten?

Syeira en Nicholas begonnen eerst met praten, nog voor ik kon zeggen wat ik ervan vond. Waarschijnlijk maar goed ook. Nicholas begon een lulverhaal te houden over hoe we het wilden laten lijken als een ongeluk om de masquerade in stand te houden, en we het daardoor niet konden meenemen. Op zich wel waar natuurlijk, maar niet helemaal. Ze geloofden het gelukkig wel; is die kreupele man in ieder geval nog ergens goed voor.

Toen werd ons verteld dat we ons moesten voorstellen en daarna ons bloed in een gouden beker moesten doen en daaruit drinken om blood-bonded te worden. Nou, prima. Nicholas ging eerst, vertelde wat (een heleboel) over van alles en nogwat en vast ook nog ergens iets over zichzelf, maar het meeste ging langs me heen. Daarna sneed hij in zijn hand en deed zijn bloed in de beker.

Ik wilde daarna het bloed in de beker doen omdat ik die saaie speech van Nicholas alweer vergeten was. Even vergeten dat ik nog wat moest zeggen enzo. Dus heb ik me maar voorgesteld en gezegd dat ik vervelende mensen en dingen neermep enzo. De malks vonden me in ieder geval wel tof geloof ik.

Ik doe ook mijn bloed in de gouden beker en dan is Syeira aan de beurt. Zij kwam ook met een bloemerig verhaal over zichzelf en weet ik het, maar ook dat passeerde me vrij snel terwijl ik ongeduldig wachtte tot ik kon drinken.

Nicholas dronk eerst, maar daarna werd de beker naar Syeira gepasseerd. Ik wist dat het betekende dat er iets mis was, maar ik kon er niet zo goed bij wat er precies mankeerde… Maar toch voelde ik me op de een of andere manier gepasseerd. Ík was toch als tweede? Waarom dan zij nu? Ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest en het was al te laat om de beker uit Syeira’s handen te grissen om eerst te drinken om te laten zien dat dat mijn recht was.

Toen Syeira de beker aan me aanbood weigerde ik hem aan te nemen. Ze dacht toch zeker niet dat ik me zo voor gek zou laten zetten waar iedereen bij was? Nicholas zei ‘ach, wij weten wie er echt belangrijk is, dat zij denken dat je onderaan staat betekent niets’. Hoe durfde hij, op z’n high and mighty stoel bovenaan de pikorde, zo’n uitspraak te doen? Hij, met z’n inabiliteit om te rennen, om behoorlijk te vechten, met z’n mooie hersenen en boeken en informatie die niks waard waren. Ik zou hem weleens laten zien wie er bovenaan zou horen te staan, wie het sterkst was.

‘Hoe durf je me voor gek te zetten waar iedereen bij is!’ schreeuwde ik terwijl ik ze wel hoorde lachen, die eikels. Als het kon had ik ze allemaal hun hoofden afgerukt, maar ik wist dat ik dat niet kon maken. Politiek gewauwel ook.

Ik sloeg Nicholas voor zijn hoofd met zijn mooie praatjes en omdat Syeira aan het mekkeren was pakte ik de beker uit haar hand en dronk hem leeg. Het ding viel uit elkaar nog voor ik hem boos op de grond kon smijten en kon vragen of ze nu dan eindelijk blij waren, en ik voelde naast de verwachte affiniteit voor Syeira en Nicholas zo’n tien seconden een enorm warm gevoel voor de overigens best knappe Prins.

En toen volgde er een enorme klap voor mijn hoofd en een helse pijn, alsof het nog niet erg genoeg was. De Prins zei dat ik tot de volgende meeting de kans had mezelf te bewijzen (ik geloof een maand?). Daarmee leek ook het einde van deze presentatie in zicht.

Politiek gewauwel en meer van dat

Het duurde even voor ik weer helemaal bijkwam en rond kon lopen. Syeira en Nicholas vonden hun elder al vrij snel – of werden gevonden – maar natuurlijk kwam er niemand op mij af. Ik voelde op mijn voorhoofd en daar stond een heel erg pijnlijk (op meerdere manieren) omega-teken. Ik wilde hier weg, deze verschrikkelijke plek, maar natuurlijk waren Syeira en Nicholas te druk aan het praten met hun elders, Alessa Gillespie de Tremere Elder en Arie Louchard de Ravnos Elder. Dus ondanks dat ik voorstelde om weg te gaan wilden ze toch blijven en nog wat langer politiek wauwelen.

Nadat ze zich hadden voorgesteld bij hun elders en nog wat anderen sleurden ze me mee naar de Brujah Elder, Rogier Thorbecke. Kort gesprek, iets met me bewijzen door hun champion te verslaan. Syeira wist wel waar het adres en de route die hij me gaf was, dus daar moesten we morgen dan maar heen gaan. Ik had geen idee hoe me dat ooit moest lukken met die helse pijn in m’n hoofd, maar ik moet het hoe dan ook proberen. Ik voelde me verraden, dat ze me vroegen dit te doen wetende dat ik geen keus had en dat ik me morgen vast nog niet goed zou voelen na het onderonsje met Prins Alexander. Maarja, ik had geen keus.

Er was ook nog iets over een viering van de maan of zoiets, en iets van een samenwerking met weerwolven – of een peace treaty, in ieder geval – en wizards enzo, maar daar weet Nicholas vast meer van.

Toen we eindelijk klaar waren met praten was ik blij toen we buiten waren, gewoon met zijn drieën. We mochten in het domein van Syeira verblijven, waar ik kon eten en wat kon aansterken.

Volgende sessie: 29 Juni 2013

Comments

Mews

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.