Apeldoorn by night

Sessie 15 (Jan 19, 2012)

IRL datum: 21 maart 2014
IG datum: 19 januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco ( R ), Danique (Nancy)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Another addition to the coterie

Syeira’s elder texted her to come over, so we got in the car – with R in the back, of course – and drove to her elder. Syeira went in first, so me and R waited there, probably looking really awkward and out of place together. Luckily it didn’t take more than 5 or so minutes before Syeira introduced us to another Ravnos who was new in town.

She introduced herself as Nancy. She looked more like a Ventrue, all business-like, but then again, when not in a state of being pissed off it’s not like I’m ye stereotype Brujah. She said she was part of clan Ravnos. Her employer sent her here. She worked in real estate, or so she claimed, anyway. I said it was wondrous that she’d be sent here, of all places, because I didn’t think that it was a great time to buy a house right now, with the stuff going on between Apeldoorn and Deventer.

We headed back to Syeira’s place where we’d be able to talk more freely between the four of us. Nancy’d stay with Syeira for a while to come. Syeira reminded me to find my own place, but as I’d just told Nancy, it wasn’t really a great time to buy a house. And renting, well, most houses I’d like to live in didn’t really come with an option to rent.

Back to revenge plans

We told Nancy most of what we’d told R before, plus some extra because she was new to the area. We explained about the princess, her history, the armour she wears and some other stuff, told her what the prince was called, and some other stuff. We also told her we had two running revenge affairs, and that my sire Lisa had offered to help us with mine when she got back in 5 days. Except we had to come up with a plan ourselves. Syeira’s revenge plan on Dana (which I really didn’t mind participating in either, because I had my own bones to pick with her) could wait a little more than mine with Ninna.

I told them we’d gone to the boarding school in Ommen together and that that’s where we met and fell in love. It might be a good place to lure her, because it’d sure come off more genuine than “oh hello, I know this place in Apeldoorn we could meet to make up…” We just needed to figure out what kind of territory Ommen was on, and of course what to do next. I knew I couldn’t take her alone.

R came with the idea to drug her in some way. I remembered the stuff she gave me the first time I visited her in Terwolde. Didn’t remember much of that night, and she gave it to me. Man, that stuff was good… Thinking about it, I really hoped we’d go with this plan. It would probably be better if I didn’t have any of it, but maybe I’d have just a little sip. Surely that wouldn’t hurt. We now needed to flesh out in what way to give what drug to her, and what we’d do with her next. And then, of course, all the other things such as who we’d bring, what roles they’d play, and who & what we might anticipate Ninna to bring…

Volgende sessie: Vrijdag 4 april

View
sessie 14 (Jan 19, 2012)

IRL datum: 21 februari 2014
IG datum: 19 januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco ( R )
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Threw a coin into a beggar’s cup

Me and Syeira both got up at 11 so that we had some time to go shopping in the city centre. We rushed there and got some nice clothes. I tossed some coins at a beggar. Syeira stopped because he was making music or something. I tried to pull her along when he got kinda scary and went all ‘frieeends’ at us, but then he showed us a piece of paper. Ugh, he was terribly smelly, too; luckily Syeira took the piece of paper.

It had our faces on it and said ‘your new friends’. Yick. No, please. He started explaining about himself, his name R, said Sneakers was his sire. I asked him if he knew computers. He said he didn’t, but he knew something from his education on MAVO level and they’d taught him some of the occult. Hard to control a gigglesnort. I asked how long ago it’d been. 12 years. Wondered what sort of school he’d gone to that they didn’t even have computers to teach him shit with.

Syeira told me to be nice. I was trying, but apparently not hard enough.

The fucker presented me my wallet, which didn’t really help with the whole liking-thing. Great, now I’m paired up with two thieves! (Well, okay, Syeira hasn’t stolen anything from me, but her clan sure’s got sticky fingers) Well, I suppose it’s better than him being completely skill-less. He doesn’t have any money, either. Gives what he steals to his contacts for information.

At least he seems a lot more docile than Nic, which is good. Although… The way he carries himself, all bent forward and whatnot, it makes me want to give him a swift kick in the butt and tell him that if he’s going to be a useless bum, he should at least take some pride in that choice… Or whatever. He didn’t want to talk about his past, or how he’d gotten to live on the street. But he seemed happy this way.

You don’t talk about…

We went to a coffeeshop not far from there where we found R and went out back. It didn’t take long before my clothes smelled like weed, and unfortunately that meant all of my shopping was ruined until it was washed, too.

There were two guys there. R invited them over to our table. He introduced us with fake names. I noticed they were eyeing me and Syeira. One of them, a big bulky guy, had blood all over his knuckles and some dark splotch of blood on his right hand. I realised that they were evil-ass werewolves in disguise, so of course when R asked if we were ‘thirsty’ I immediately answered that none of us were thirsty in the least. The second guy looked like he was family of the first, though he looked a lot less bloodthirsty and a lot more docile. They said their names were Sjonnie (the thin guy) and Karel (the tall guy) and they were from De— uhh, Enschede.

Syeira asked about the mark on Karel’s hand. I asked if I could see it. The guy said they’d been partying, and that they came around this city once a month to party. When I saw the mark I instantly knew that it was the fight club (or whatever it’s called; we don’t talk about it, so goodness knows what its name is) symbol. But why would some evil werewolves be part of it? Didn’t make sense in the least.

They said that they knew Grandpappie. Guess it was a soma kind of party. At least it made me know that he was in the fight club organisation too. I asked them some questions. If they let Sjonnie in even though he didn’t fight? He had other uses. Dunno what that meant, but when I looked him over again I realised that ‘Sjonnie’ was really a lady. Then I knew what it (probably) meant.

Fancy-ass rich people

When they were gone, I said they were evil-ass werewolves out to get us! But it turned out that they were humans, or ghouls, or whatever. That… sort of made more sense.

I explained that the symbol was from the thing-we-don’t-talk-about, since Syeira hadn’t connected the dots yet. R had taken the bulky guy’s wallet – good for him, already more useful than Nic! – and it had pictures of the guy with a picture-perfect family (of course, things are never what they seem like — I must be on a hundred of those kind of pictures throughout ten family photo albums; what a joke those were), cards of the The Hague lawfirm he owned…

Yup, didn’t surprise me much that he sought his thrill here. It surprised R, though. He said that the guy had ‘derailed’. Nope. I said the guy’d just go back to being Mr Joe Perfect tomorrow, and Syeira agreed (even though I doubt she knows shit about rich people). Rich people just need their thrills, because pretending to be perfect is exhausting, I can tell you. I’ve been there, after all. Interesting stuff.

Ninna

Syeira brought up Ninna. She suggested the only way we could bring her down was probably to lure her to our terrain. I didn’t think she’d take the bait; she wasn’t that stupid, she’d know.

But I did have another plan. We just had to sort out what territory Ommen (and more specifically, the international boarding school we went to) was on, and if it was neutral, we could meet there. She’d know I was genuine, putting myself in a more vulnerable position. If not there, I’d have to try and win her trust back by genuinely going alone to the cabin or somewhere else neutral, but I wasn’t sure if that’d work. Wasn’t sure if she’d be able to see that it was just me, how I was, and that punching someone didn’t always mean I hated them (hey, I didn’t hate Nic, and I punched him plenty of times). She should know that.

Even if it’d be a lie, of course.

But half of my time in this world I’ve spent being conditioned to smile and wave and put careful pecks on peoples’ cheeks — ever so careful not to actually touch them with my lips to silently underline the casual, meaningless relations these people had to me — and more of that shit. I could pretend to love her, especially because — even if it makes me pissed off to think of this — thinking about her still strikes a chord.

Well, we’d just have to see. This new guy might come in handy somewhere down the line.

Volgende sessie: Vrijdag 7 Maart

View
Sessie 13 (Jan 17-18, 2012)

IRL datum: 7 februari 2014
IG datum: 17 januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Tricking a ghost

Nicolas said he wanted to ask the big mean ghost for help. He said that he’d start the ritual to banish him from the house and stop at the last moment, telling the ghost he’d finish the ritual unless the ghost promised to help him beat the little kids he was about to face. Seemed tricky to me, knowing what that ghost could do, and what’s to say he’d honour his agreement? I didn’t quite thinking trusting some tortured evil-ass ghost was the best idea, but I’d help.

We went to the Nosferatu after, to pick up my phone.

The phone

We picked up my phone, and Anton said that the phone number was hard to trace. They’d traced it through various countries, most of which made sense in the bigger scheme of things, and it did trace back to Deventer. It traced back to a company, but it was on a list of companies that was hard to get to.

He also admitted that his loyalties didn’t allow him to look up what company it was (or something like that; he couldn’t do it for us.), which I thought to be suspicious.

Visiting the Prince

We went home after that, since it was late. The next evening, Syeira’d gotten a letter from the Prince. He asked Nicolas to visit him, and he asked the rest of the coterie to come along as witnesses. Didn’t take us long to guess what Nic needed seeing for.

We tried to get something out of this, if we’d not make Nic look bad. He seemed to almost give in at first, and offered to let me make him look bad in public because of what I’d said about leadership the other day. Whatever. I liked Syeira’s suggestion much better: That he wasn’t allowed to act like a dick to us anymore if we’d save his butt here. Better, she suggested that every time he acted like a dick, we could cut off his dick and feed it to him.

Nicolas thought long about it, and I really thought he’d do it, but he said no. He said we’d just have to be honest. Well, I suppose if you think you’re the greatest guy in the world, you wouldn’t mind anyone being honest about you.

There’s a time for flowering things up & a time for honesty

We went straight to the Prince’s office when we got to the elysium. He said that he couldn’t have a clanless kindred running around, and asked for an explanation. Nic gave his, and Syeira’s was quite nice. I guess in the end, Nic knew this’d happen, and that’s why he didn’t make any agreements.

He asked me, then. I frowned. I hesitated. But I needed to tell the truth. No flowering things up to make them look better. I said I thought that he thought he knew what he was doing and that he thought he was doing the right thing, but that 90% of the time, he didn’t have a clue. Ignorance.

The Prince asked Nic what he should do now. What Nic thought he should do. Nic started about the undercover thing again, and the Prince accepted it. Syeira would be his contact person (just as well; with me, our contact moments’d probably end up in discussions of half an hour, after which we’d realise we hadn’t actually shared the important information yet). It was a weird thought, Nic gone, just me and Syeira left.

Hallelujah

The Prince told me I should meet the new Brujah elder, too. He was at the elysium. Wasn’t hard to miss him when we walked out of the Prince’s office and into the elysium. Tall black guy who came on over to greet us and give us ‘soma’; drugs to keep the masses under control. He looked like he’d had a good deal of it. Kept going on about praising stuff and the greatness of soma.

When I asked if he had some sort of basis, he gave me a flyer of a church, which also doubled as – surprise – a hospital and such. Handpicked by the Prince himself, I wondered, or does the Order of the Rose run so much deeper than I thought?

Well, whatever. He went off with Theo & Leo, and me and Syeira were left behind at the elysium. Chatted some with Elessar (well, mostly Syeira, who seems really fond of him). It hadn’t been that busy a night, but with Nic gone, it took some time getting used to not being dragged left & right.

Volgende sessie: Vrijdag 21 februari

View
Sessie 12 (Jan 17, 2012)

Sessie 12

IRL datum: 24 Januari 2014
IG datum: 17 januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Tough learner

One of the first unfortunate things I found out about Nic when he came to is that he’s a tough learner. Didn’t really seem to think any different about himself, or his role in the coterie and in life. Maybe we should’ve poured some of our blood in there, but what difference would it’ve made? I’m not sure if lovepuppy Nic would’ve been any better than Nicolarse. Maybe worse.

When I told him about the brujah elder position he instantly asked if it was nothing for me. Typical. He things he can pull my strings, that’s why he wants me to be elder. For him, certainly not for me.

Nic went on about how this was all part of his plans, of course, and how he’d gotten blood from Arie (the Ravnos elder), but also from Dana and the Toreador elder. Interesting, of course, but not sure if it was interesting enough to warrant the rearrangement of, amongst others, his face.

Schemin’

I shared with Nic that Lisa’d said she would help us with our plan if we came up with a good one, regarding Ninna. Nic, of course, had some brilliant ones: Like him going over there and saying he was hated by the camarilla and that he’d defect to the sabbat, or some crazy stuff like that. It seemed crazy at first, but I figured that if Ninna still cared, maybe I’d be able to come up with something along the lines of ‘he needs a place to go’; but I’m not sure she’d fall for that as a getting-back-together-thing. Even if she’d believe it – well, it sort of is true, anyway – she might think I only wanted her back to help Nic.

Another idea was for me to go to Deventer and be smoochy with him to make her jealous, and make her want to take him from me. But who’d buy that? It’d probably make more sense to do that with Syeira… But I wasn’t sure what’d happen from thereon, I mean, beside getting Ninna’s attention. There was a chance Syeira could go undercover, but also a chance that Syeira and me would be found in thirty separate pieces, if at all.

We decided to share the plans with Arie, the Ravnos elder, and check what he thought about it, and about helping us out.

Information plaza

Since it turned out Syeira had the information about Elessar and the werewolves (his sister’s one), we decided to pop by the Nosferatu first. I wanted to know about that bet on my life, anyway, if it was cleared by now or not; I mean, Rogier and his bunch of fake Brujah hadn’t seemed that big a threat to me, personally… Even though I’d stayed clear of them. Turned out that was the cause though; still, was good to know.

Couldn’t figure out what Anton thought of the information regarding the werewolves. Syeira even had a name. We asked if he could check out who sent a message on my phone, and he took my phone to have it checked out. Gave us a spare two hours that we could fill with visiting the Ravnos. Needless to say, Nic was a pompous arse at the Nozzies. Still thinks he’s got some respect. I realised then that that would probably never change.

The Ravnos & the challenge

We visited the Ravnos and spoke to Arie in private. We explained our thoughts about confronting Ninna, explained how we got where we were. He was surprised when I said that I’d picked up Ninna was the Bishop’s favourite pet, he said that he thought someone else lead the project Genesis, a woman. Sounded like a link between the Bishop and Ninna.

I held my tongue a little, let Syeira do the talking, because she’d asked me to. She needed to shut Nic up first, of course, even though she’d asked him, too.

We explained our plans. The Ravnos suggested going to the Toreador for help, which was a little annoying considering the fact that Nic’d begged us to go there about fifteen times up until now. Fair enough.

Arie seemed to know all about what happened to Nic. When Nic asked him about it, he showed showed us a flyer. It had Nic on it, and his kids, and said to place bets for who’d win between the two — bets arranged by the Nosferatu. Nic couldn’t see it, sadly, but he guessed correctly that it was about his children. He’d see them two days from now, that’s when a fight’d take place.

Fight club

Arie explained that we couldn’t tell anyone he had showed us this and told us this, because the organisation only sent this to individuals who’d proven themselves and the rules were like those in the movie Fight Club. You don’t talk about it, especially not with outsiders.

I was curious how one would prove themselves for this. Nic asked about symbols on the flyer and when we explained them to him he said that I’d already proven myself. Arie confirmed this and said that I could contact him if I wanted to go there sometime. Then we headed off.

Manipulating a frightened little ghost, really?

On our way back to the Nosferatu, Nic asked to stop at the house with the ghosts in it. He’d never fixed that. Annabel showed up, and Nic promised to help her chase away the scary red man if she’d help him get through the challenge with his kids. She agreed to this.

(and then we continue on our way to the nosferatu, where we are now)

Volgende sessie: Vrijdag 7 februari

View
Sessie 11 (Jan 16 - 17)

Sessie 11

IRL datum: 27 december 2013
IG datum: 16 + 17 januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Pyjama party

Nicolas stayed at the chantry, and he was going to look some more stuff up today. Me and Syeira stayed at her place. I’ve been delaying getting a home of my own, because with this war that’s being waged, doesn’t seem like a great time to buy property. Seems like a good idea to keep the ties short to the people I actually somewhat trust anyway, though.

Would’ve loved to look up some stuff on the internet, but we don’t have a new computer yet. Syeira phoned Dana while I considered what to do. I didn’t feel overly safe going out for a stroll on the street alone right now, though, so asking the Nosferatu who’d sent me the hatemail would have to wait.

Socialising are hard

I decided to go down to the elysium. Syeira dropped me off there while she went to see Dana. Don’t know why she bothers with that bitch.

When I entered the elysium I saw Lisa and Malk elder Sebastiaan having a discussion. Lisa said that Sebastiaan’d be crazy to go through with it and stay here. I felt hideously awkward approaching them after my failure to capture Lisa’s interest the other day, but walked up to them anyway.

It turned out Lisa was leaving Apeldoorn for a week to report to some sort of justicar headquarters they have. I asked if she knew anything about my parents, and that Ninna had said she’d seen my parents several years ago. I stayed casual, didn’t show that I cared. Lisa said they’d gone into witness protection 3 or so years back — I wondered if it was because of Ninna, or if Ninna’d found out where they were after — but she didn’t remember the exact reason. Something did happen, and she told me to speak to the Prince about it. He’d know more.

I decided to just breach the subject on Ninna while we were already somewhat on the subject. Last time I tried to hint that taking her out might work, and Lisa just laughed and joked about it. I told Lisa that I knew Ninna still cared about me, and that we wanted to find a way to hurt her using that. Lisa seemed to feel something for this plan. She said that we should come up with a plan and tell her about it, and she’d help us. I was relieved. Of all the kindred in Apeldoorn, she was one of the few I still trusted to be a true camarilla.

Lisa said that she thought I should take more leadership in my coterie, because people thought Nicolas was in charge. I shrugged. Said me and Syeira knew the truth. He’s not in charge. And if people think he is, well, at least they’d pummel him up for the shit he does. I figured it wouldn’t be long before Nic’d dig his own grave anyway, and everyone’d see what a cock-up he is. Lisa seemed to sort-of half-agree with me; she said that it was true that it could be good to have a scapegoat. Not entirely sure I’d want to be put down for all the shit Nic does anyway; standing here chatting with Sebastiaan standing next to us was enough proof of that considering what Nic’d done to his second in command.

She also mentioned that they were getting Brujah out of hiding now that Rogier and his were gone. Would be about seven, I think she said, in total. She mentioned they were looking for a new Elder. Didn’t appeal to me instantly — well, of course the thought of the position did, but I couldn’t help but wonder if I’d even be ready. I suppose I’ll have to figure out who else is around. If they seem more, or less, competent. If I’d stand a chance at all. I looked at Theo and Leo. Heh. We’d have to see what the rest were like.

Nic’s in trouble… big surprise.

Syeira entered the elysium and joined us. I’d asked Lisa what she thought of the princess running around and if she knew why the princess was so important to Apeldoorn. Lisa shrugged, said she didn’t know much about it, but that we’d be able to find more about it in history books about the city. She also suggested we’d look into Grimaldi information. Texted Nic about it.

I don’t remember how we got to the subject, but we were discussing Nicolas. I think Sebastiaan said something about it. Sounded like a threat to revenge. That he’d made a deal with the Gangrel, about Nicolas, and about his running amock kids. Syeira diplomatically asked him to cut Nicolas some slack, and that she knew he was a dumbass. Sebastiaan grinned. He said he was cutting him slack by telling us about it now.

Syeira went off to phone Nicolas about this (and he decided he’d go look for the Gangrel elder, instead of think of ways to survive). Then we said good-bye to Lisa and Sebastiaan. Lisa was leaving tomorrow, and she’d be back in a week, so we had some time to come up with a good plan regarding Ninna.

Gift-wrapped revenge

Me and Syeira went to her home. The doorbell rang. We opened the door; there was a wooden crate standing there. Someone ran away, but we didn’t see who or what it was. We took a peek in the crate; a golden vase with blood in it. So we decided to take it inside, since at least it wasn’t some sort of bomb.

Inside the crate it said ‘Nicolas’. We looked at the blood. Sniffed it. Smelled like, well, blood. I took a kitchen glove and reached into it, since it looked as though something was in the vase. I took out a beating heart. Oh, joy. It had hieroglyphs in it. I put it back. Syeira texted Nic.

Another package arrived. Same story. Except this time it was a tongue. Yugh. I decided to phone Nicolas, but he didn’t answer. Typical. I left a pissed off voicemail message.

Two more packages arrived, with eyeballs in them. Syeira was beginning to get impatient now too and phoned him as well. We got a message under the door to pick up a package at an address. We decided we might as well go there, since Nicolas wasn’t back yet and wasn’t answering his messages anyway, so we got in the car.

The package was huge. No wonder they refused to drop it off at Syeira’s doorstep. We put it in the car and took a peek inside. …. Lovely. A body. In the place of the heart there was something else. I was beginning to connect the dots, but decided it’d be best to go home first and figure this out over there. I carried the box up to Syeira’s apartment and once inside we could finally put it somewhere and look into it further (even though the thought of doing so was very unappealing).

I started off by taking the picture from the heart. Ah… So that’s where his cock went. There was a picture of what looked to be his “kids” chomping away on it. Okay, it was kind of funny. I kept it. For if he’d ever be somewhat “alive” again, or as a keepsake.

Arts & Crafts

I didn’t have a clue how we’d go about putting him together again. I figured putting in the heart first was the best idea. Syeira said we shouldn’t put the heart in, but first gather lots and lots of blood. I considered giving him my own… But what’d be the point? He was annoying enough without being in love with me anyway. Seemed that Syeira felt the same.

I suggested the blood bank, because on the news we’d seen that all the blood banks and hospitals had been taken over by the Order of the Rose. Syeira phoned her elder Arie about it, to ask him how to go about getting blood there. Arie said he’d help us to the right amount of blood and deliver it the next night, but in return he’d want a major boon from Nicolas. Well, he was collecting those, anyway, so it was an easy ‘yes’ to give.

The next night Arie showed up with the promised blood. We didn’t exchange many words — didn’t know him that well, anyway — took the blood inside, and started to fix Nic up. Syeira seemed to know just what to do. Poor the blood in at the heart, then start putting him together. He looked ugly when it was done — stitches everywhere, some bumps where they weren’t before, and holes in places that had bumps before — but he opened his eyes and he was back, just like that.

I showed him the picture of his cock being chomped away. But he said he couldn’t see anything… Such a shame. Me and Syeira laughed at him a lot. Nicolas said that what had been done to him was some kind of egyptian ritual (or something like that), to punish those that had seen and/or said too much. Also used for rapists or murderers or something like that. He said he’d tried to rip the Alice in Wonderland book out of his elder’s hands to try and get her to change into her alter ego. So smart. Guess he forgot she wasn’t just a frail little girl, but a Tremere and therefore a mage, too. He said it had to be because of the seeing-and-hearing part, but I reckoned it had a big deal to do with the whole rapist-and-murderer part, on account of his elder and the Malk elder’s second-in-command.

We yelled at Nic for taking away our source of information. Nic said that he’d just go back to the chantry with no problems. Me and Syeira laughed a lot at all of his stupid shit, but I think that we both felt like crying, too. The chantry’s books were an important source of information, and one we wouldn’t be getting back anytime soon…

Volgende sessie: Zaterdag 11 januari (time TBD)

View
Sessie 10 (Jan 15, 2012)

Sessie 10

IRL datum: 13 december 2013
IG datum: 15 januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Yuck

I woke up to Syeira trying to help armless Nic into his clothes. It wasn’t a pretty sight. Didn’t help with the whole getting out of the coffin thing. I looked at my phone. Wanted to know if Ninna’d sent anything. I don’t even know why I thought she might’ve. All I found was hatemail. Someone saying they’d get me for hurting their daughter. I thought of the two monstrous ghoulthings last night and shuddered a little. Luckily Nic and Syeira were too busy with their own little dance to notice anyway.

Revenge

I shared my thoughts about revenge with Syeira and Nicolas. Nic had forgotten all about inciting vengeful feelings, absorbed into his own reality as always. I told them that maybe we could use Ninna to get to that Bishop, because Anton had said that she was his ‘favourite pet’.

I’d expected Syeira to hit the breaks, to grab my arms and shake me, to tell me ‘no’ about a hundred times in various tones — ranging from angrily forbidding to panicked squeaky — to tell me to just get over it and forget her, and focus on our local problems… I’d expected her to do any or all of those things, but I didn’t expect her to say she thought it was a great plan.

I said that we should get someone in on it. Someone strong, who’d be able to hold her down some way. Syeira said Ninna still had feelings for me. My heart wrenched, but my resolve remained. They considered asking the Prince. I wasn’t sure. Still don’t trust the SOB, but then again, I don’t really trust anyone further than I can throw ‘em right now beyond the coterie. Considering how far I can throw most, that’s probably still a bit of a stretch.

Order of the Rose & stuff

We watched the news. Stuff was burned in Deventer; industrial stuff, so I figured that’s what Lisa meant when she said they’d hurt their resources. Probably weapons or something. There was an advertisement of the Order of the Rose on the TV. It creeped the hell out of me. Something about building towards a perfect world didn’t seem right to me. I’d finally grown to accept that maybe the masquerade wasn’t so bad (because I’ll admit, taking my rightful place above all these weak sucker humans seemed like a pretty good plan at first, but not if it involves barbed wire), and then the Prince himself seems to be advertising to create some sort of super society, army, or whatnot. I have no idea what to think about it.

Syeira and Nic didn’t seem half as twitchy about it as me — or maybe they were just good at hiding it — so we decided to head on out to the elysium. We decided not to ask the Prince just yet, though, or at least do some research before asking anyone at all. Nic’d head to the Chantry to see what he could find there, and me and Syeira went down to the elysium.

Wait… What?

Syeira had her daily chit-chat with Elessar when we came in, and then asked him where we could find archives. We went straight there, looking if we could find stuff about the Lasombra.

Syeira found an archive about Ninna pretty quickly. It was strange reading about her like this, but it was even stranger when my name was in the file. They knew. Somehow I’d never really thought that was a possibility. Running aground in Amersfoort and getting a lift from the **** that got me in the forest in the first place was all a coincidence. Maybe Lisa was following me for a longer time and was waiting for the right time; I always thought it was just a coincidence.

There were pictures of me as a child. It was really weird seeing those. It felt so far away from me, my mortal life, even though it was beginning to play a bigger and bigger part in my life. I felt betrayed by Lisa, just as I’d gotten over the grudge I’d held all these years that she had taken me away from Ninna. It turned out that instead of my saviour, she was just another person using me as a pawn in their mindgames. Her name was on the file. I told Syeira about it, that it was my sire working on this. Good thing she was around, made me feel less like punching things.

Lisa was around. Even after what I’d just found out, I figured at least it meant she could help us with our plans. I sure as hell can throw her further than the Prince, and at least I figured that a justicar was a pretty hardy camarilla. And that’s what I needed right now.

Lisa introduced the two guys she was with, two bulky, bouldery guys called Theo and Leo. More Brujah.

I asked Lisa why she’d never told me about Ninna. She said she wanted to see if I was smart enough to figure out by myself. More games. Well, I was. Smart enough. Queue awkward silence. I asked why the Toreador weren’t helping yesterday, to attack the Sabbat. Ninna shrugged and said they just weren’t. Syeira said, “They’re a part of the camarilla, aren’t they?” but that didn’t really give much of a reply either. Lisa knew how this works. Information doesn’t come for free.

So she said something about how the Sabbat wanted a perfect place, and how there were still people in Apeldoorn who believed that place’d come too. I thought we’d just weeded out most of the baddies… “Shows what you know,” the bitch said.

I was beginning to feel more like punching something, and since we were at the elysium, I decided not to argue too much. I did feel let down, because I’d wanted to share my information with Lisa and ask her to help us with bringing down Ninna and maybe finding out more about the Bishop, the Sabbat, whatever. But when I tried to tell her that Ninna might be the key to stuff, all she said was that I could always try to get her to our side. No serious replies at all.

Nic sent a text. Told us we should ask the Nosferatu if they could trace who’d sent the text message. Oh, right, people want me dead, too. Nothing new. After what Lisa said, I was beginning to wonder if the threat towards me was even weeded out entirely. Rogier never seemed that big of a threat — to me, anyway. Of course, them being Nosferatu, it could’ve been about Ninna, or the truck incident, or anything else… We just walked in and read the file, after all. Probably everyone in the whole city but me knew about what’s in there.

I don’t like it when others know more about me than me. I don’t like that we have no one to trust, but we can’t take Ninna on alone. It feels like we’ve got no choice but to burn some bridges and chuck information at others first, not knowing if they’ll let us rot in some Sabbat dungeon because they GTFO’d when we needed them.

Volgende sessie: Vrijdag 27 December

View
Sessie 9 (Jan 13-14, 2012)

Sessie 9

IRL datum: 29 november 2013
IG datum: 13-14 januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

A good conversation can move mountains

Nicolas told us about the Toreador, a third party in everything that was going on. Well, within the Camarilla, anyway. I knew I had to tell them about Ninna, and I wasn’t sure where to start. Maybe with what she once meant to me, in my mortal life… To focus on the good bits about her, rather than the bad.

I started off by telling them that she was someone I used to know and care about. And that when I was embraced, I’d turned away from her because I thought it was better if she thought me dead or lost, rather than an undead creature. Thought it’d be better if she went on living her mortal life without me. Didn’t know she was a vampire too up until recently, of course.

Syeira said that it was all my own choice, but that she didn’t recommend going to the Sabbat. I didn’t think that it was all that bad to care about our own kind rather than coddle humans. I understand the masquerade and the importance the Camarilla puts with it, but some days it’s just frustrating to feel so trapped within my own strength. It felt like with Ninna, maybe I could be something stronger and better. But I wasn’t sure yet.

I told Syeira about Ninna, that she was my girlfriend at boarding school (hurt a bit to admit it), and that when everyone’d shunned me, she was the only one that stuck with me. I think she understood why Ninna was important to me, and why I trusted her at least to some degree.

Syeira grew worried then, asked me if I’d told Ninna about the training camp in Denmark we’d been through. My first response was ‘of course not’, but I soon realised I might’ve mentioned it. But even if I did; surely Ninna wouldn’t have used the information against us, would she? I was beginning to realise she might’ve, but I couldn’t really believe that she would. But then, she had gotten rather angry when she’d first found out I was part of the Camarilla…

I also had the note. I fiddled it out of my pocket, realising I still had it. I said that Ninna’d said something about it saying that they wished to see the Princess in the basement of the Elysium. When I look at the actual note, though, I couldn’t actually read a word. Nicolas peered at it with that studious expression for a while, trying to figure out what it meant. Then he came up with the answer: Enigma machines were needed to decode this.

Nicolas went to the Tremere tree to look for books on Enigma machines. He’d figured out that the Princess probably had one, too. I gave him the note, and he said he’d go to the Princess the next night to decipher the note… Hopefully without her seeing him. Me and Syeira would go to Ninna (well, I’d go to Ninna and Syeira’d listen in outside for backup), to try and figure out more about the war going on between the Camarilla and Sabbat. I texted Ninna that I wouldn’t be able to make it tonight, and suggested tomorrow. She texted back that she missed me. I hated the feeling that I missed her too when I read those words. I didn’t want to miss her, didn’t want to feel needy to be with her… But I did, anyway.

Sleeping in

I woke up the next night, well and rested. Nicolas was off to the Princess, and by the time we woke up it didn’t take long for him to get to us and give us news of the note. He had no more arms, though… Apparently the Princess had been hungry when he got there. The note said that some order wanted to speak to the Princess; it was something of an order of masochists, which was a bit worrying. But at least it didn’t say “here, have a snack” or something like that.

The sneakiest of all sneaky rose bushes

Then me and Syeira were off to Terwolde, to the wooden cabin where I’d met Ninna the other night.

Syeira tried to be sneaky, but that didn’t work out very well for her. So she decided to disguise herself as a rose patch and follow me along the road. Because, in contrary to tripping over trash cans, that’d never arouse any suspicion, surely.

Ninna was alone. It felt good to see her face, until I looked her in the eyes. Didn’t have much time to gasp in disgust before she hugged me, driving barbed wire into my back, scraping it across my skin. When she took her distance again I could see that her hands were covered in barbed wire, and so were her eyes. Every time she blinked her eyes and scraped the iron lightly across her eyeballs, I died a little on the inside. I thought she might’ve been punished; for seeing me, maybe.

Ninna said she’d been rewarded. My first thought was to pick her up, throw her over my shoulder, drag her out of there, put her in a basement and keep her there until she was brainwashed back to normal. I didn’t know if I’d ever get her to not want to be Sabbat, but I had to do something…

She said I’d be rewarded, too. I stared at her, unable to hide my disgust and, above all else, pity, but I couldn’t give her up yet. I didn’t want to lose her again.

I asked if Ninna had seen my parents. Ninna said that she’d been them, and that they were surely happy, but not together anymore. Whatever the hell that meant. It sounded like she fed from them. I didn’t know how to feel about it. I wanted everyone I used to know or even remotely care for far away from my life as a kindred, and here Ninna was, going around sampling them.

She said that her parents were ghouls too, and that when we knew each other as mortals, she’d been trained to become what she was now. She said something disturbing… Something about her mother being the palet and Ninna being the work of art. I don’t know. But Ninna said disturbing things all the time, anyway; it was part of the reason I liked her. She was always kind of crazy.

A life-long betrayal

That’s when things started to go south. Ninna said that she’d picked me, at school, that she’d done everything to make me love her, too. I didn’t really understand at first – didn’t want to, maybe – and all the while I felt buzzes in my pocket from my phone. I thought it might be Syeira, but I was distracted and didn’t even look. I asked her what she meant…

She said that we were meant to be together, or some shit like that, and that she’d only driven everyone away from me so that I’d love her more. I didn’t understand, couldn’t grasp how she could’ve done something like that. Suddenly, my worry number one – not wanting barbed wire in my bloody skull – was the least of my worries and priorities.

I yelled. I don’t even remember what I yelled at her, but it was probably something along the lines of “Why the fuck did you ruin my life?!” I shouted that she knew how much it meant to me. That’s why she took it away from me. She took it because she knew how much it meant to me.

Well, she likes the pain, I figured I’d give her the pain. I hit her in the face, hard as I could. I didn’t expect what came next; didn’t expect to be surrounded by darkness and get my guts literally punched out of my body. She called them her parents, but they felt more like monsters. “You shouldn’t have done that!” she shouted, but I would’ve done it again in a heartbeat.

I heard Syeira outside, and was disoriented. I considered fighting back, but my face felt like my eyeball was somewhere halfway to my chest (and it quite possibly was) and I had to try hard to not trip over my guts, so I didn’t stand a chance. And, well, besides punching shit, only thing I’m good at is running, so that’s what I did, guessing where the door would be – and, thankfully, guessing right.

Nic’s grand rescue adventure

When I got outside, there were a couple of dogs growling at Syeira, and Ninna was running off. Considered trying to stop her, but since the two rampaging things were probably gonna crash through the door any moment I decided to follow Syeira’s example and try and climb the roof of the cabin.

At that moment, a huge car came crashing through the yard and torpedoed itself into one of the creatures. It just stood there. Seeing them was even scarier than being mauled by them. Me and Syeira rolled onto the roof. I miraculously managed to keep all of my guts inside. Then the car turned and we drove off. The further away I got, the safer it felt… Only a couple km’s down the road the car stopped and we got inside. I sat in the back and collapsed, started to cry, curled up on the backseat. I wanted to punch something, but there was nothing to punch.

Not even Nicolas, who had no arms, was funny enough to make me stop feeling like punching things.

H3. Better GTFO now

Along the way, we picked up some dumbass bouncer from a club. I think Nic wanted to make him his ghoul. Probably something to do with the arms situation.

I told them I wanted to go to Utrecht. My parents. It was the stupidest idea ever, but I just really wanted to see them, make sure they were still alive and tell them to move to somewhere far away. Didn’t know how I’d explain things to them, but whatever.

Apparently though, we’d been tasked to protect all of Apeldoorn and the Elysium while the Prince and pretty much all of Apeldoorn’s kindred had gone off to retaliate against the Sabbat for the attack they did on Denmark.

Nicolas said that he’d “oops, forgotten to lock the door to the basement of the Princess”. So “we’d better go lock it”. We went there, and me and Syeira both looked up to see clawmarks in the ceiling. Shit, bit late.

When we heard a hiss and a feral creature leaped from the ceiling, we hid behind the door quickly. We threw the bouncer-guy into the room and heard lots of screaming. Nicolas looked like he wanted to stay, the fool, while she looked up at him and snarled ferociously. He just talked to her like she was an innocent little girl.

Eventually we all went through the door and shut it behind us. Took a long while to walk through the tunnel… We didn’t know what to do, but I figured we’d best just wait outside the good side of the Elysium and admit to the Prince what’d happened. He would find out some way.

In the Princess’ quarters I drank some blood (Syeira’d offered some to me earlier, but no thanks, I like her plenty without that) and Nicolas took a big book from the Princess’ bedroom.

H3. No big booms at the end

We waited outside the Elysium. Around 7 the Prince and the others returned. They looked generally cheery, which probably meant things’d gone well. The Prince went into the Elysium. In the meanwhile, I spotted Lisa.

I asked how things went. Lisa said it’d gone well and that they had dented the finances and resources of the Sabbat. If I wanted the full story, I’d have to watch the news the next day (I mental noted this to myself). Said she’d embraced the right one after all, when she noted that I yet lived. Huh.

It was a bit strange, but I found a bit more like for Lisa than I had before. She was my mentor in many ways, but a complete stranger in so many others, because I’d always blamed her for taking me from my mortal life, and most of all, from Ninna. I was beginning to realise now that maybe it had been a good thing. I would’ve been a pain-loving crazy now, probably, if it weren’t for Lisa.

I asked about Rogier. She showed me his head. I died a little on the inside. I knew it was stupid to love him, knew it was better this way… But it still hurt like fuck. Especially after the day I’d already had. “Good…”

The Prince came out with the Princess following behind him, obediently, with head bowed. He said that it’d been wrong to keep her in the shadows, and that thanks to her, Apeldoorn existed. I wondered what it meant. Wondered if the Sabbat’d intended to kill her because she was important for the city. But what was it that she did, now? I knew that she was some sort of royal princess – Maria van Oranje-Nassau – but I didn’t know what it meant today. Or maybe it was just that Prince Smeelink was reminiscing old times – but he didn’t seem the type – and that the Sabbat wanted to punch him in the gut by taking her out.

H3. Nic’s… empathy?

When I told Nicolas about Ninna, he said he understood. Said that we’d get her sometime, and I’d be the one to kill her. It was surprising to get so much empathy from him. I guess some things changed.

I didn’t want to kill her, though, not really. I just never wanted to see her again.

But after Nic’d said it, the idea sort of stuck, and the more I thought about it, the more I felt like hurting Ninna for everything she’d done. She liked pain, didn’t she? Well, I could give her pain. Didn’t Anton say that she was this bishop Ezekiel’s favourite pet, or something? She could be important somehow, and I realised that the chapter wasn’t finished yet at all.

We returned to Syeira’s home. I realised that my beautiful new sports car was gone. It was still at Terwolde. Something snapped, but I managed to drag myself ‘home’, to sleep.

A lot of things felt broken, but somehow the path forward had been cleared up at the same time.

Volgende sessie: Vrijdag 13 December?

View
Sessie 8 (Jan 12-13, 2012)

Sessie 8

IRL datum: 27 Oktober 2013
IG datum: 12-13 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

The morning evening after

Ik werd om half 12 wakker en wist niet meer wat er precies gebeurd was. Ik had wat verschroeide haren op m’n hoofd en Ninna was weg. Er lag een briefje — “Morgen weer?” — dat ik opvouwde en wegstopte. Eerst dat festival maar eens doorkomen. Ik had geen idee hoe ik in een half uur daar netjes aangekleed en alles moest gaan komen. M’n nieuwe auto stond bij Syeira geparkeerd, en daar lagen m’n kleren ook nog, dus eerst daar maar heen. Gauw een taxi gebeld en naar Syeira gegaan vanuit Ninna’s plek in Terwolde. Ik had nog vragen die ik haar wilde stellen, had gehoopt dat ze er nog zou zijn zodat we nog wat dingen konden bespreken.

Syeira vond het erg dat ik laat was, maar ze stelde gelukkig geen vragen en ik kleedde me gauw om en maakte mezelf goed presentabel zoals ik geleerd heb. Ik had daar liever meer tijd voor gehad, maar het was nu eenmaal zo en ik hoefde gelukkig geen optredens of wat dan ook te doen daar. Syeira wel — daarom was ze denk ik ook zo kribbig. Zenuwen enzo.

Het Festival van de Maan

We reden in mijn mooie sportauto naar het festival van de maan, in Berg en Bosch, waar we parkeerden en naar het grasveld toeliepen waar het festival plaatsvond. Nicolas was er nog niet. Toen we aankwamen zag ik dat Rogier er ook was. Ik was dolblij dat hij er ook bij was, want ik had hem al zo’n tijd niet gezien omdat het volgens Syeira en Nicolas te gevaarlijk zou zijn om hem te zien en dat ene telefoontje was nou ook niet echt veel.

Rogier maakte wat rare opmerkingen over dat ze me voortaan Anita moesten gaan noemen, maar ik had geen idee waar hij het over had. En hij ging het me ook niet bepaald uitleggen. En dan zeggen ze dat vrouwen vaag zijn.

Toen zei hij dat hij niet wist dat ik van ‘die kant’ was, en ik kon dit keer wel raden waar het over ging. Ik probeerde duidelijk te maken dat dat ook niet zo was, maar het kwam niet door terwijl Rogier doorging over hoe we ook weleens samen bij hem langs mochten komen en hij diverse vrouwen aanwees en vroeg wat ik daarvan vond. Aangezien het niet aankwam dat ik het niet op prijs stelde dat hij daar zo openlijk over zat te praten besloot ik om te doen alsof ik er niet bijhoorde en de andere kant op te kijken…

De festiviteiten werden afgekapt door een bericht dat er een aanslag was geweest in Denemarken. Ons trainingskamp was aangevallen. Iedereen was natuurlijk geschokt. Ik vroeg me af wie het gedaan kon hebben.

Daarna trad Dana op. Verdomme, ze was nog goed ook. Ik had gehoopt dat ze verschrikkelijk zou zijn, ook al wist ik diep van binnen wel dat het niet zo zou zijn…

Na Dana’s optreden mochten anderen optreden die dat wilden. Syeira natuurlijk ook. Ze deed het geweldig. Ik had stiekem gehoopt dat ze niet zo goed zou zijn, zodat ik heel hard had kunnen roepen dat Dana het haar heel goed had geleerd… Maar ik was ook wel weer trots en blij voor haar dat ze het zo goed deed.

Escalaties

Syeira kwam bij mij en Rogier staan na haar optreden. Zij en Rogier praatten over dat elke Brujah maar zoals mij zou zijn. Wist niet precies waar ze het over hadden, maar ik voelde het venijn aan beide kanten. Ik wist niet zo goed wat te doen, dus ik wachtte maar.

Op dat moment kwam Nicolas aangelopen. Syeira zei toen tegen Rogier dat hij geen echte Brujah was en dat ze van zijn verraad afwist. Heel hard enzo. “Wil je Brujah diplomatiek?” Voor ik het wist had Rogier Syeira in haar gezicht geslagen en was hij weg. Het voelde leeg. Maar ik kon Syeira niet achterlaten, en als ik nu achter Rogier aan zou gaan zou het slecht met me aflopen. Dat zou dom zijn.

De Prins kwam eraan. Hij zei dat een ander moment beter was geweest, dat het misschien beter was geweest als Syeira naar hem toe was gekomen in plaats van Rogier zo openlijk te beschuldigen.

Daarna zei de Prins dat ik mijn sire, Justicar Lisa, weer eens moest opzoeken… Ze zou achter Rogier aangaan. De Prins zei iets over Assamite, dat een paar minder in de stad niet uitmaakten. Ik dacht al die tijd dat Rogier een Brujah was, maar alleen bij de verkeerde kant hoorde… Ik knikte wat, wist niet zo goed wat te zeggen. Ik twijfelde of ik Lisa wilde zien. Misschien dat zij me kon helpen, maar ik wist niet of ik wilde dat ze me hielp, en ik wist niet of ik haar kon vertrouwen (zoals met iedereen tegenwoordig). Ik besloot het nog even te laten rusten.

Toen Syeira Rogier aansprak op wie of wat hij was was de Tremere elder huilend weggerend. Nu kwam een andere Tremere terug (of zo leek het), een die ik me niet kon herinneren eerder gezien te hebben. Ze had het over haar zus. Syeira zei tegen Nicolas dat ze dezelfde persoon waren, de Tremere elder en deze persoon. Ze leken niet op elkaar… Misschien iets met Tremere magie.

Rogier en Paleis het Loo?

We verlieten het festival. Nicolas zei dat we Rogier moesten vinden en stelde voor om hem te bellen. Na enige twijfel belde ik op, maar ik kreeg een boodschap dat het nummer niet meer in gebruik was… Nicolas zei dat Rogier ons bij Paleis het Loo moest ontmoeten. Ik vroeg me af waarom precies daar, maar Nicolas vertelde het niet.

Ik twijfelde of ik iets over Terwolde moest zeggen, over Ninna, dat zij ons misschien kon helpen Rogier te vinden. Het leek me gevaarlijk, vooral na wat er tussen Syeira en Rogier was gebeurd, maar het was het enige wat in me opkwam.

Nicolas begon toen over Rogier te praten. Hij zei dat hij niet iemand anders wilde spreken, dat hij alleen Rogier wilde spreken. Ik weet niet meer wat hij nog meer zei, alleen dat hij zei dat Rogier me als een ghoul zag. Toen werd het rood. Op de een of andere manier weet Nicolas me altijd te raken.

Ik probeerde hem te slaan, maar hij wist me op de een of andere manier de auto uit te werken. Ik rende nog een stuk achter de auto aan, maar toen werd ik moe en stopte. Toen ik bij de auto aankwam was alleen Syeira daar nog, Nicolas was weg.

Ruzie en het weer een beetje goedmaken

Syeira en ik reden een stukje, praatten over dat we samen moesten werken maar dat we op deze manier nergens heen gingen. Nicolas liet niks van zich horen. Geen idee waar hij heen was.

(Nicolas sprak intussen in een treinwagon met de Toreador elder, die een derde factie/partij leek te spelen naast de Prinses en Prins Smeelink.)

Nicolas smste ons uiteindelijk. We spraken af. Syeira wilde eerst niet met Nicolas praten voordat hij zijn excuses aan mij aanbood. Ik besloot ze allebei een beetje meer open te laten staan voor m’n standpunt. Het boeide me niet zoveel of ik een waarschijnlijk nieteens gemeend excuus kreeg. Ik had ‘m op z’n bek geslagen, dat was genoeg. Als iemand niet leert van op z’n bek geslagen worden leren ze meestal ook niks van excuses maken, dus het betekende voor mij minder dan voor Syeira.

Eindelijk zaten we weer met z’n drieën in een auto. Nicolas vertelde ons het een en ander over de Prins, de Prinses die in de kelder van het elysium zit en over de Toreador. Hij wilde alle drie de facties tegen elkaar uitspelen, klonk het wel. Het lijkt mij een beetje een te grote ambitie. Ik voelde me zenuwachtig. Binnenkort moest ik ze gaan vertellen wat mij dwarszat.

Volgende sessie: Eigenlijk 15 november, nu 29 november.

View
Sessie 7 (Jan 11-12, 2012)

Sessie 7

IRL datum: 4 Oktober 2013
IG datum: 11-12 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

To Deventer!

We zaten in de auto en ik dacht aan Ninna. Ik dacht aan hoe het zou zijn om haar weer te zien, hoe stom de gedachte ook was – want wat zou Ninna in een of ander wijkcentrum te zoeken hebben? Maar Deventer, daar was ik naar op weg al die jaren geleden. Ik vroeg me af of mijn coterieleden de littekens op mijn rug hadden gezien, de weerspiegeling van een lang verloren euforie, van de kinderlijke liefde die we ooit hadden. Ik ging er vanuit dat ze zich niet zó diep voor me interesseerden de momenten dat ik geen kleren aanhad. Het stomste was dat ik me schaamde voor de gevoelens die haar gedachte in me opriep. Niet omdat ik haar had verlaten of omdat het al zo lang geleden was dat ik haar had gezien – een leven lang -, maar omdat ik blijkbaar na al die jaren, na alle shit die ik m’n ouders had gegeven over het feit dat zij het niet konden accepteren, ik me er nog steeds voor schaamde dat ik zulke gevoelens had voor een meisje.

We kwamen aan na een stille rit naar Deventer. Er brandde niet veel licht, en Nicolas kwam met een idee met betrekking tot het demonteren van de auto en om hulp vragen, wat me een gevaarlijk plan leek (iets met exit routes enzo). Voor ik het wist zat hij er al aan te trekken, maar hij zei dat hij het zo weer kon fixen. Ok.

We liepen naar de deur van multicultureel wijkcentrum de Zanderije toe om aan te kloppen en plotseling zag ik alleen maar schaduw. Ik hoorde een stem; ik hoorde haar stem, en ik wist niet wat ik moest doen. Ze zei dat ik niet moest bewegen, dat er gevaar was, en ik wachtte, op een dak, stil. Ik hoopte dat ze Nic en Syeira heel zou laten, maar er was niets wat ik kon doen; ik zag nog even Nic’s stok de schaduw in komen, maar ik wilde bij Niens blijven, ook al wist ik dat ons gesprek geen fijne zou worden.

Nog meer stenen en harde plekken

Toen de schaduw verdween zat ik op een dak en keek ik uit over, vermoedelijk, Deventer. Ninna zei dat ik haar moest volgen, dus dat deed ik, ik volgde haar een auto in, waar ze me omhelsde. Ze was nog precies zoals ik me haar herinnerde. Behalve dan dat ze nu een Sabbatvampier was.

Eerst was het net of ze me niet doorhad, toen ze me vroeg waar ik al die jaren was geweest en waarom ik niets van me had laten weten. Ik zei dat ik haar niet had willen belasten, dat ik had gewild dat ze haar leven zou leiden en het beter was als ik daar niet in paste, zoals ik nu was. Maar nu was het duidelijk dat dat leven anders was dan ik had gedacht. Het was geen leven, maar een onleven.

Ik zei dat ze geen grapjes moest maken over dit soort dingen, maar ze leek het écht niet door te hebben. Toen het kwartje viel was ze boos. Ik voelde me er slecht over. Niet alleen omdat ik haar boos had gemaakt en omdat alles zo perfect had kunnen zijn als ik Lisa niet in het bos was tegengekomen die ene nacht, maar ook omdát ik me bedacht hoe perfect het had kunnen zijn, als Ninna’s plannen waren doorgegaan, en ik voelde me een verrader. Ninna vertelde vol trots over haar familie en haar leven en ik wilde niets liever dan deel zijn van dat leven. Het allerliefst had ik haar meegenomen, om deel van de camarilla te worden, zodat ik niet zelf in de diepe shit zou raken, maar dat zou Ninna nooit doet. Ze was geen verrader.

Ninna had blijkbaar al van me gehoord. Ik gaf toe dat ik het allemaal niet wist, dat ik van alles hoorde uit allerlei hoeken over dat Rogier me dood zou willen maar dat ik zeker wist dat hij dat niet zou doen. Op de een of andere manier was het een opluchting dat Ninna wist wie Rogier was, alsof dat bewees dat hij niet zo slecht was. Het was definitely geen opluchting dat ze wist wie ik was. “Oh, dat ben jíj!” is niet iets wat je wil horen als je aan het vertellen bent dat kindred je dood willen.

Er werden keuzes neergelegd en ik wist niet wat ik ermee wilde. Ze zei dat ik me kon bewijzen, dat het goed kon komen en gaf me een taak om me te bewijzen, maar ik wist niet wat de juiste keuzes waren; of eigenlijk wist ik dat er geen juiste keuzes waren, alleen egoïstische keuzes van de een of de ander. Ik wist wat ik wilde, maar ik wist niet of het mogelijk zou zijn dat allemaal te realiseren. Nien zei dat mijn vrienden toch al wel dood zouden zijn, dat er in het wijkcentrum iets zat wat de dood van de camarilla was.

Ik dacht na over de keuzes, ze zei dat ze me voor deze keer zou laten leven. De manier waarop ze keek elke keer als ze zich realiseerde dat ik camarilla was deed pijn. Voor ik uitstapte omhelsde ik haar, kuste zachtjes haar oor. Sorry dat het zo gelopen is…

Fuck die harde schijf

Ik kwam de hoek om gelopen en zag daar zestien computers op de stoep naast de auto staan. Op dat moment rolde er een hoofd naar buiten. Ik riep tegen Syeira en Nic dat we nú weg moesten. Ze waren niet overtuigd door het naar buiten gerolde hoofd en vooral Nicolas had er echt moeite mee om te gaan. Ik stond daar smekend te kijken terwijl hij de boel aan het analyseren was, maar gelukkig stapte hij uiteindelijk ook de auto in en gingen we op weg. De auto startte gelukkig nog gewoon.

Syeira stelde wat vragen toen we eenmaal op de rondweg van Deventer zaten, maar ik had geen zin om er antwoord op te geven. Of, nou ja, geen zin — ik wist eigenlijk zelf niet zo goed wat ik nou wilde en wie ik wel en niet kon vertrouwen, wat veilig was hen te vertellen en niet. Toen Nicolas dit door kreeg trapte hij keihard op de rem, op een kruispunt, en eiste dat ik de waarheid vertelde. Hij gooide mijn eerdere woorden terug in mijn gezicht, alsof die nog steeds geldig waren na alles wat er vandaag gebeurd was. Ik vertelde een paar dingen, zei dat ik het ook allemaal niet wist maar dat iemand me had geholpen en me had verteld dat we bij dat wijkcentrum uit de buurt moesten blijven, dus dat deze persoon niet helemaal kwaads in de zin had. Een Lasombra, noemde Nic haar, een schaduwmagiër. Wat ik had kunnen zijn. De gedachte was op de een of andere manier komisch; Lisa had misschien Niens’ plannen in de war geschopt, maar ze had wel de kracht en het geweld in mij gezien.

Ik gaf aan dat het enige wat de Nosferatu zouden doen als we de taak niet zouden volbrengen zou zijn dat ze niet voor zich zouden houden dat Nicolas afwist van wat er rondom mij speelde. Maar ik was toch al in gevaar en ja, sorry voor Nic, maar het was het niet waard om onze levens mogelijk te verliezen over wat informatie.

Nicolas wilde terug naar het wijkcentrum en begon daarheen te rijden, maar zo gauw we er langs reden en hij de symbolen en tekens en het beeldje in het raam zag met een hand draaide hij gauw de auto terug om en reden we eindelijk naar Apeldoorn terug. Het voelde dubbel om weg te rijden, maar misschien was het voor het beste als ik het allemaal even liet voor wat het was.

We gingen eerst naar Anton op weg. Nicolas wilde niet naar binnen ofzo, was aan het piepen, dus ik trok hem wel even over de drempel. Letterlijk. We vertelden wat er was gebeurd, en Anton zei dat we het prima hadden gedaan en hij de afspraak zou houden. Er was wel een harde schijf, maar blijkbaar wilde hij alleen maar weten dat die oude, sterke Assamite daar zat.

Nicolas vroeg wat de Prins er vanaf wist, van alles wat er in zijn Domein gaande was. Anton wilde voor die informatie weten waarom Elessar de gargoyle maatjes met de weerwolven was.

Ik dacht terug aan Dana toen we eenmaal bij Syeira thuis waren. De bitch. Ik vroeg aan Syeira wat zij er nou van vond, en Syeira zei dat ze alleen maar goed wilde leren zingen en dat ze daarom met Dana rondhing. Ze leek niet erg boos te zijn over het eerder aangedane grove onrecht, dus ik vertelde haar niet van mijn plannen. Ik moest er nog over nadenken wat ik op het festival zou doen. Het moest dan wel iets sneaky zijn, ik kon moeilijk rotte tomaten naar haar hoofd gaan gooien terwijl ze aan het zingen was ofzo. Behalve als ze echt heel erg slecht zou zijn. Maar hoe zou ik haar slecht kunnen laten zingen? Ik wist het nog niet, en hoopte eigenlijk op een last minute briljante ingeving. Ik vroeg Syeira nog of dat het enige was wat ze van Dana wilde, aangezien ze zo naar haar aan het kwijlen was, en kreeg toch het idee dat er mogelijk meer zat. Getver, liet ik duidelijk merken. Schaamde me toen ik er achter kwam dat ik nog steeds zo bekrompen was en ik het alleen maar zei om te ontkennen wat ik zelf ben, maar dat liet ik niet zien.

Voor ik ging slapen belde ik met Rogier, eindelijk, na al die tijd. Hij klonk slaperig, en dat van de Gangrel en Malks leek hem nieteens veel te schelen. Hij zei dat hij het wel op een andere manier zou regelen, ofzo. Aangezien hij klonk alsof hij wilde slapen hield ik hem maar niet te lang op. Ik SMSte met Ninna, dat ik haar gemist had, en viel uiteindelijk in slaap.

De Outfit

Ik zou de nacht erna gaan winkelen met Syeira, maar toen ik wakker werd was het al na sluitingstijd. Verdomme. Syeira had gelukkig wel wat voor me gekocht. Ik vond het in eerste instantie echt wel héél erg roze en huispakkerig (ik bedoel, ik hou van roze, maar volgens mij is ’t momenteel meer paars, roze was vorig jaar, en een trainingspak….?) maar Sy zei dat het écht de laatste mode was, dus ze had vast gelijk. Nou ja, ik had eigenlijk meer gehoopt op een mooie jurk om te laten zien dat ik niet alleen maar sterk ben, maar ze had in ieder geval íets voor me gekocht zodat ik niet in mijn gewone kloffie hoefde te komen.

Verraad

Ik vertelde Nicolas ook dat ik Rogier had gebeld. Nicolas was bij de Tremere geweest en zag er… gehavend uit. Hij zei dat ik ervoor moest zorgen dat Rogier zich niet zou vervelen van me, dat hij geïnteresseerd moest blijven. Dat leek me niet zo’n probleem, hoewel Rogier niet erg geïnteresseerd klonk aan de telefoon, niet op een “och schatje, ik heb je al zó lang niet gesproken!” manier. Ik had Rogier nog geprobeerd te bellen om hem te vragen over die prinses in de kelder van het elysium waar Ninna me een boodschap voor had gegeven, maar ik kreeg de voicemail, dus besloot om niks in te spreken. Leek me geen informatie die je op je voicemail wil horen.

Ik besloot eerlijk te zijn en te vragen wat zij over de prinses wisten, te zeggen dat ik van degene in Deventer over haar had gehoord en dat ik er meer over wilde weten voor ik erheen ging. Nicolas moest er ook heen, gaf me een doosje wat de Tremere hem hadden gegeven wat hij naar de prinses in de kelder zou moeten brengen. Syeira was pertinent tegen, en we probeerden haar over te halen te gaan. Of, nou ja: Ik probeerde Nic over te halen niet nu meteen daarheen te stormen maar eerst meer informatie te vinden, en Syeira over te halen om met ons mee te gaan, ik de hoop dat dat een OK compromis was. Ik wilde gewoon dat we met zijn allen zouden gaan. Niet om wat Ninna had gezegd, maar omdat ik me dan echt veiliger voelde, en omdat ik alleen hen nog enigszins vertrouwde op dit moment van alle camarilla in Apeldoorn.

Toen Syeira zei dat ze niet wilde winnen maar gewoon tot het festival van de maan wilde overleven zodat ze kon zingen knapte er iets in Nic. Hij eiste zijn doosje terug en ik gaf het hem, omdat het geen nut zou hebben het achter te houden. Toen hij wegstormde (of wegshamblede) had ik er spijt van. Ik had het doosje moeten vasthouden en eisen dat ze allebei meekwamen. Ik wilde mee, maar voor ik er erg in had was hij al weg en was het te laat om die beslissing alsnog te nemen. Ik SMSte hem, probeerde hem tegen te houden zodat ik tijd zou hebben te komen, maar toen ik een bericht terugkreeg dat hij zelfs ons / mij niet meer kon vertrouwen op het moment voelde ik me verloren en besloot ik er niet achteraan te gaan, ook al wilde ik dat wel.

Ik dacht aan Ninna en besloot haar te vragen of we konden ontmoeten. Ik voelde me verraden, door Nic omdat door alles wat ons was gebeurd, ondanks onze verschillen, we altijd tenminste elkaar nog enigszins hadden en hij me nu vertelde dat dat er ook niet meer was. Voelde me door Syeira ook verraden want als ze gewoon zonder te piepen was meegegaan dan was er niks aan de hand geweest, dan hadden we die prinses samen kunnen zien.

Ik voelde me door mezelf verraden, omdat ik me zo verloren en verraden voelde dat ik niet meer goed na kon denken over wat ik wilde en hoe ik het ging bereiken (en achteraf, dacht ik in mezelf, had ik het doosje niet aan Nic moeten teruggeven, en Syeira gewoon moeten mindtricken om mee te komen en hadden we gewoon sámen gegaan). Het enige wat ik wilde was dichtbij iemand zijn. Ik belde mijn financieel manager en zei dat ik voor morgen een dure/mooie/zwarte sportauto wilde waar ik mee voor de dag kon komen op het festival. Maar ik voelde me nog steeds leeg, had behoefte aan iemand.

Ik wilde Rogier niet nog een keer bellen en daarnaast waren er nog steeds risico’s (die groter voelden dan bij Ninna), en na lang twijfelen stuurde ik Nien een SMS of ik haar ergens op neutraal terrein kon ontmoeten. Ze stuurde snel wat terug. Ik ging weg. Syeira vond het niet leuk, maar ik kon het gewoon even niet aan.

The Cosy Couch

Toen ik daar eenmaal aankwam was het stikdonker en enorm stil. Alsof er niks was daar, zelfs geen dieren, geen geritsel. Niks. Het was een knus uitziende blokhut (of nou ja, een stacaravan die doet of ’ie een blokhut is) en ik klopte op de deur. Daar stond ze.

Ze was niet zo blij om me te zien als ik had gehoopt. Ik weet niet waarom, maar ik had verwacht dat ze me zou omhelzen, dat ze me de hut in zou trekken en dat we gewoon een knusse avond zouden hebben. Samen. Ze keek me sceptisch aan. Vroeg waarom ik hier was.

Ik wilde je zien. Ik wilde je knuffelen. Ik wilde gewoon dat het weer even zoals vroeger was, zonder alle ellende die onze bondgenoten hebben. Ik wil het niet hebben over wat we eerder besproken hebben, wil het niet hebben over hoe het had moeten zijn of hoe het is, ik wil gewoon bij je zijn. Ik wil je knuffelen. Ik wil je lippen proeven…

“Ik wilde je zien,” stamelde ik onhandig. “En, ik wilde zeggen dat -”

Ik liep het huisje in, en van de knusse bank vielen mijn ogen op de rest van de kamer. In het midden stond een grote tafel met ketens, en de muur was gevuld met gereedschap. Er liepen geulen voor het bloed langs de zijkanten van de kamer. Nic zou Nien vast mogen, dacht ik, terugdenkend aan onze eerste dag in Apeldoorn. Ik keek terug naar de bank, maar mijn ogen bleven teruggaan naar de martelwerktuigen.

“Ik zie je dat je wat hebt bijgeleerd,” zei ik oncomfortabel. Ninna beaamde dat terwijl ze op een zenuwslopende manier met messen aan het spelen (.. denk ik..) was. Maar het was Nien. Ik kon er niet tegen, de manier waarop ze elke keer naar me keek. Vooral als ze het woord ‘camarilla’ zei. Alsof het een vuile ziekte was. Ik dacht terug aan Eerde. Had Nien zich elke keer zo kut gevoeld als ik een kutopmerking maakte over haar sociale status?

“Als ik ooit nog eens iemand gemarteld moet hebben, weet ik bij wie ik kan aankloppen. Ha ha…” Ik hoorde gewoon de angst in mijn stem. Belachelijk natuurlijk. Bovendien was ik hier gekomen juist om haar informatie te geven en om raad te vragen. Ik vertelde dat Nicolas met een doosje van zijn clan naar de prinses toe was, maar dat ik niet wist of ik mee zou moeten gaan. “Een gemiste kans,” zei Ninna. Shit. Ik wist het wel, natuurlijk, maar toch. Het gevoel van de compleet verloren controle over alles wat ik dacht te weten en kennen en willen was naar.

We stonden daar een tijdje, nadat we dingen hadden besproken. Nou ja, niet echt besproken. Onconfortabele martelgrapjes van mijn kant, serieuze reacties van Niens’ kant. Ik wilde dat ze een grapje zou maken waardoor het zou lijken alsof onze situatie niet gigantisch kut was. Maar dat gebeurde niet.

Ik ging op de bank zitten, de enige plek die ik vertrouwde in die hele kamer. Ninna ging naast me zitten. Nu was zij ook oncomfortabel. Ik schuifelde iets dichter bij. Je weet dat ik dit niet kan, dat jij het moet doen. Maar het mag. Ik wil het ook. De boodschap bleef in m’n hoofd steken, kwam er niet uit, kwam totaal niet over.

Ze bood me bloed aan. Ik keek ernaar, en kon het niet helpen om te denken dat er misschien wat van haar eigen bloed inzat. Maar het zou onbeleefd zijn om het te laten staan. Zij had ook een mok, dronk het op, en ze ontspande duidelijk gelijk. Ik had er al iets meer vertrouwen in. Glimlachte kort, dronk het bloed op.

De rest van de nacht was Awesome met een hoofdletter A. Uiteindelijk ben ik vast in slaap gevallen.

(Ondersteunende informatie: In de tussentijd is Nicolas bij de prinses geweest, Maria, een dierlijk jong meisje/vrouw (12-16) met zwarte ogen, scherpe tanden, ondersteunend harnas met lange nagels. Hij heeft haar het doosje waar een puzzeldoosje in zat aangeboden, en is er achter gekomen dat Maria een hekel aan Smeelink heeft en hem graag weg zou zijn zodat zij kan heersen. Ze wilde toen een kindred prooi om te eten, Nicolas heeft toen Danny 2nd in command Malk meegenomen en hem verteld dat Anita, de ravnos waar hij een crush op had, in de kelder was. Hij is opgegeten.)

Volgende sessie: 18 Oktober 2013

View
Sessie 6 (Jan 10-11, 2012)

Sessie 6

IRL datum: 20 September 2013
IG datum: 10-11 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Het marktplein

Toen we eenmaal bij Syeira aan waren gekomen besloten we om toch nog even langs het marktplein te gaan om een afspraak te maken om de Nosferatu Elder Anton binnenkort te zien. We namen een taxi die bestuurd werd door een zeer menselijke taxichauffeur en kwamen op het marktplein aan. Daar zagen we wat groepjes mensen en dingen staan, en een bepaald paar viel extra op. We liepen op ze af.

De man van de twee vroeg wat we ons hier voor zouden stellen. Nicolas kwam met een bloedfontein, en daar was ik het eigenlijk wel mee eens (voor de verandering). Syeira ging van bloemen naar miniatuurtreintjes. Toen offerde Nic zichzelf op en betaalde de gast, Bob, om een afspraak met Anton te maken voor morgennacht. Dat kon gelukkig, we spraken af de volgende nacht om 1 uur en Bob vertelde ons waar we moesten zijn, een gebouw aan de zijkant van het marktplein. Daarna wilde Nic nog even met hem praten, dus ik en Syeira bestelden vast een taxi voor de terugweg en wachtten aan de rand van het marktplein op hem.

Toen Nicolas terug was kwam de taxi aan en we gingen weer terug naar Syeira’s appartement. Ik moet altijd nog wat voor mezelf vinden. Het was dezelfde taxichauffeur, dus we hoefden hem gelukkig niet de grond in te staren om er achter te komen dat hij nog steeds erg menselijk was.

Ruzie

Bij terugkomst bij Syeira’s appartementenblok besloot Nicolas dat hij wel erg veel geld had uitgegeven vandaag en hij droeg de taxichauffeur op hem zijn geld te geven en dat hij niemand hierover mocht vertellen, oh, en dat een dikke turk hem had beroofd. Syeira was pissig dat Nic dat in haar domain deed, maar we besloten eerst naar binnen te gaan.

Ik zei dat ik het redelijk vond dat wij ook een deel van de buit zouden krijgen aangezien onze namen ook naar boven zouden komen als er onderzoek zou worden gepleegd naar het geld van die taxichauffeur. Syeira was het met me eens. Nicolas zei pertinent nee op dat denigrerende ik-weet-het-beter-dus-luister-maar-naar-mij toontje van ‘m, en toen ik hem aan z’n kraag tegen een muur douwde en eiste dat hij mij nu het geld gaf begon hij zelfs te dreigen dat hij me kapot kon maken als hij dat wilde. Het liefst had ik zijn kop de muur in willen slaan, maar ik hield me in en besloot naar een andere kamer te gaan om al Syeira’s tafels te flippen alles op een rijtje te zetten. Ik hoorde Syeira nog iets tegen Nicolas roepen – ze klonk al even boos als ik – maar registreerde niet meer waar ze het over had, en uiteindelijk ben ik in slaap gevallen.

2013 10 02

Heart to heart

De volgende nacht werd ik wakker terwijl ik 500 euro knuffelde. Echt weer zo’n Nic-manier om het proberen goed te maken, achteraf je geven wat je eigenlijk wilde, maar niet voor hij eerst even heeft bewezen dat hij wel gelijk had.

De deurbel ging en er kwam politie binnen. Ik wachtte eerst even in een andere kamer, maar Syeira kwam me vertellen dat ze nog wat privé dingen met de politie moest bespreken over een bepaald persoon (ik had zo’n vermoeden…) en of ik even weg wilde gaan. Ja hoor, graag zelfs. Op dat moment ging de bel. Ik nam op en het was Nicolas, dus ik vertelde hem dat ik wel even naar beneden kwam vanwege het politiebezoek.

We ontmoetten elkaar beneden en gingen een stuk lopen. Ik legde de situatie uit, of in ieder geval dat ik vermoedde dat de politieagenten daar waren om met Syeira over hem te spreken. Daarna, terwijl we toch aan het wandelen waren en omdat ik niet van oncomfortabele stiltes hou – oh, en iets met levensgevaar binnen de coterie, niet weten wie je wel of niet kan vertrouwen en weet ik het wat – besloot ik om een heart-to-heart met Nicolas te hebben.

Ik zei dat ik Nic’s poging het goed te maken met geld waardeerde, maar dat ik het minder waardeerde dat hij altijd eerst z’n punt moest doordrijven voor hij dan uiteindelijk toegaf dat de ander misschien toch wel een beetje gelijk had. Er kwamen weer allerlei mooie blabla verhalen over wat er wel en niet was gebeurd en wat ik wel niet allemaal fout deed, dus ik besloot de blabla snel de kiem in te smoren door voor te stellen niet te discussiëren maar in plaats daarvan gewoon af te spreken dat we in het vervolg gingen proberen aan te geven als we het ergens niet mee eens waren en we ook zouden proberen naar elkaar te luisteren en elkaar te respecteren.

Tenslotte was de coterie nog steeds in gevaar en dood heb je zo weinig aan respect.

Hij was het uiteindelijk toch wel enigszins met me eens en toen Syeira SMSte dat we terug konden komen gingen we richting haar appartement.

Kinders van de wolf

We gingen naar het elysium aangezien we nog wat tijd over hadden; bij de ingang hadden ik en Nicolas nog een elleboog-wisseling aangezien hij op zo’n arrogante manier vooruit liep richting de ingang, maar uiteindelijk was ik degene die als eerste over de drempel stapte.

Ik kon daar geen Brujah vinden, helaas; ik had gehoopt dat ik Rogier er zou aantreffen. Syeira ging met Elessar praten – ze vindt hem wel errug aardig trouwens, ze praat veel met hem – en zei dat we maar even naar ‘t nieuws moesten kijken. Dat gingen we doen, en het ging over Nicolas’ kinderen. Het was me eerst niet helemaal duidelijk: Het ging over twee kinderen uit een opvangtehuis die tekeningen – onder andere van de wolf op Nicolas’ jasje – op de muur hadden gekalkt en hadden gemoord in dat opvangtehuis. Ze waren momenteel ontsnapt en men wist niet waar ze waren. Daarna vertelde het nieuws dat de kinderen waren gelinkt aan de eerdere moorden in Syeira’s appartementencomplex.

Ik vroeg Nicolas wat hij met die kinderen had gedaan nadat ik hun moeder had vermoord, maar hij zei dat hij alleen maar met ze had gepraat. Nou, dat was weer een projectje voor de lange baan dan maar, Nic’s kinders met grootheidswaan temmen…

Die vieze, gore bitch

Terwijl Nicolas vieze plaatjes stond te delen met een Malk keek ik rond of ik nog iemand anders kon vinden die bij de Gangrel / Malkavian zooi was, zodat ik kon vragen of alles nu weer beter ging om nog even te benadrukken dat ik ze ook had geholpen. In plaats van een Gangrel vond ik een prachtige vrouw die meteen de aandacht trok. Ze stelde zichzelf voor als Dena en zei dat ze het festival van de maan was, of presenteerde, ofzoiets. Het duurde niet lang voordat Syeira eraan kwam gehobbeld, die had blijkbaar al contact met ’r gehad via de telefoon. Het was een beetje vies om Syeira zo over Dena te zien kwijlen, maar goed.

Toen Nicolas ook klaar was moesten we naar Anton, dus ik zei Dena vriendelijk gedag terwijl Syeira nog even extra over de grond kroop. Dena zei toen iets totaal onrechtvaardigs en bovendien geheel onwaars over mijn kleding. Ik vertelde haar (want blijkbaar wist ze niks van mode af) nog maar even dat ik toch écht de laatste mode droeg en niet die van vorig seizoen, laat stáán van 1500. Ik hield me in, aangezien ze best weleens zo belangrijk kón zijn als dat ze zich voordeed, en bovendien waren we in het elysium…

Toen we buiten liepen op weg naar het marktplein hoorde ik haar stem nog om me heen. 1500… Zeeman… Ik was in staat om me om te draaien, terug naar het elysium te sprinten en haar hoofd 1500 keer tegen de muur te slaan, maar kon me nog net inhouden en gelukkig stopte de herrie van die gore bitch toen.

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10… En verder met belangrijkere zaken.

De weddenschap & de afspraak

De Nosferatu hide-out was echt ranzig. We kwamen uiteindelijk bij Anton uit, die gelijk vroeg wie Ollivedra was (dat verstond ik tenminste, maar met zo’n exotische naam raak je eraan gewend dat alles wat met ‘Olli’ begint waarschijnlijk toch echt wel over jou gaat). Ik knikte naar ’m, en toen zei hij dat hij de inzet ging verdubbelen. Natuurlijk had hij toen mijn interesse, maar ik vroeg het hem nog niet, ik wachtte nog wel even af.

Nicolas praatte met Anton over het voor hen houden van de informatie die ze van ons hadden getapt. Anton zei dat hij dat wel kon doen, maar dat we in ruil daarvoor iets voor hem moesten doen; we moesten binnen 2 dagen een harde schijf uit een buurtcentrum in Deventer halen. Daar gingen we mee akkoord – we hadden weinig keus – en Anton gaf ons de informatie die we ervoor nodig hadden. Er ging van alles door m’n hoofd, maar ik luisterde stil mee.

In ruil voor een major boon wilde Anton Nicolas ook nog wel wat meer vertellen. Ik vroeg over de weddenschap; die was hoe lang ik het zou overleven. Niet geheel onverwachts gezien de geruchten die we op hadden gevangen, maar wel fijn om te weten. Verder wilde Nicolas wat weten over de Brujah in de stad. Anton zei “de Brujah in deze stad zijn een en enkel”, ofzoiets, ik snapte niet helemaal wat hij bedoelde want er waren toch duidelijk meer Brujah in de stad dan één, maar besloot om te doen of ik het begreep en tot buiten te wachten met vragen aan Syeira en Nicolas.

Met de opdracht op zak vertrokken we bij de Nosferatu en we wachtten bij een bushokje aan de rand van het marktplein terwijl we besproken dat we de opdracht het beste gelijk konden uitvoeren. Ik vroeg intussen wat Anton bedoelde met zijn uitspraak over de Brujah.

Nic moet STUK

Nicolas zei dat ik de enige ware Brujah was in Apeldoorn en dat Rogier en de andere Brujah bij de Sabbat zaten en me wilden vermoorden. Ik werd toen enorm boos en vloog Nicolas aan. Hij begon weg te rennen over het marktplein, richting Bob en zijn vieze vriendin. Ik volgde hem, maar net toen ik hem wilde grijpen en kapot wilde maken verdween hij ineens. Ik duwde Syeira tegen het bushokje aan en rammelde haar door elkaar, eiste dat ze me vertelde waar die vieze vuile eikel heen was.

Een stuk of wat lantaarnpalen, bomen en een trillende Syeira later, toen ik weer enigszins tot mezelf was gekomen – en Nicolas nog steeds weg was – vertelde Syeira dat Rogier er misschien ingeluisd was, en dat het onveilig zou zijn om hem nu te bellen als hij tussen verraders zaten die hem dan misschien kwaad zouden doen. Dat was een veel plausibeler verhaal dan waar Nicolas mee kwam. Ze zei ook dat hij geen Brujah was, maar misschien iets anders en ze wist nog niet wat, maar misschien wist hij het zelf ook niet of dacht hij dat hij wel Brujah was. Dat vond ik dan weer een vreemd verhaal, maar goed, ik knikte maar en bedacht dat we het het beste konden uitzoeken.

Nicolas zou een auto regelen om naar Deventer mee te gaan en ik stelde voor dat we dan eerst nog even langs Rogier zouden gaan, omdat ik hem graag nog even wilde zien voor ik naar Sabbat domein zou gaan om van de Sabbat te jatten. Syeira zei dat er misschien wel tijd voor zou zijn. Nicolas kwam ons toen met de auto oppikken. Ik negeerde hem, en gelukkig hield hij zijn muil over Rogier.

Zo, op naar Deventer met een dubbel gevoel. Ik maakte me zorgen om Rogier, wilde hem zo graag zien en wilde zo ontzettend graag zijn stem even horen… En ik dacht aan iets anders, iets waar ik al een tijdje niet meer aan had gedacht.

Volgende sessie: 4 Oktober 2013, 20:30 – 21:00

View

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.