Apeldoorn by night

Sessie 9 (Jan 13-14, 2012)

Sessie 9

IRL datum: 29 november 2013
IG datum: 13-14 januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

A good conversation can move mountains

Nicolas told us about the Toreador, a third party in everything that was going on. Well, within the Camarilla, anyway. I knew I had to tell them about Ninna, and I wasn’t sure where to start. Maybe with what she once meant to me, in my mortal life… To focus on the good bits about her, rather than the bad.

I started off by telling them that she was someone I used to know and care about. And that when I was embraced, I’d turned away from her because I thought it was better if she thought me dead or lost, rather than an undead creature. Thought it’d be better if she went on living her mortal life without me. Didn’t know she was a vampire too up until recently, of course.

Syeira said that it was all my own choice, but that she didn’t recommend going to the Sabbat. I didn’t think that it was all that bad to care about our own kind rather than coddle humans. I understand the masquerade and the importance the Camarilla puts with it, but some days it’s just frustrating to feel so trapped within my own strength. It felt like with Ninna, maybe I could be something stronger and better. But I wasn’t sure yet.

I told Syeira about Ninna, that she was my girlfriend at boarding school (hurt a bit to admit it), and that when everyone’d shunned me, she was the only one that stuck with me. I think she understood why Ninna was important to me, and why I trusted her at least to some degree.

Syeira grew worried then, asked me if I’d told Ninna about the training camp in Denmark we’d been through. My first response was ‘of course not’, but I soon realised I might’ve mentioned it. But even if I did; surely Ninna wouldn’t have used the information against us, would she? I was beginning to realise she might’ve, but I couldn’t really believe that she would. But then, she had gotten rather angry when she’d first found out I was part of the Camarilla…

I also had the note. I fiddled it out of my pocket, realising I still had it. I said that Ninna’d said something about it saying that they wished to see the Princess in the basement of the Elysium. When I look at the actual note, though, I couldn’t actually read a word. Nicolas peered at it with that studious expression for a while, trying to figure out what it meant. Then he came up with the answer: Enigma machines were needed to decode this.

Nicolas went to the Tremere tree to look for books on Enigma machines. He’d figured out that the Princess probably had one, too. I gave him the note, and he said he’d go to the Princess the next night to decipher the note… Hopefully without her seeing him. Me and Syeira would go to Ninna (well, I’d go to Ninna and Syeira’d listen in outside for backup), to try and figure out more about the war going on between the Camarilla and Sabbat. I texted Ninna that I wouldn’t be able to make it tonight, and suggested tomorrow. She texted back that she missed me. I hated the feeling that I missed her too when I read those words. I didn’t want to miss her, didn’t want to feel needy to be with her… But I did, anyway.

Sleeping in

I woke up the next night, well and rested. Nicolas was off to the Princess, and by the time we woke up it didn’t take long for him to get to us and give us news of the note. He had no more arms, though… Apparently the Princess had been hungry when he got there. The note said that some order wanted to speak to the Princess; it was something of an order of masochists, which was a bit worrying. But at least it didn’t say “here, have a snack” or something like that.

The sneakiest of all sneaky rose bushes

Then me and Syeira were off to Terwolde, to the wooden cabin where I’d met Ninna the other night.

Syeira tried to be sneaky, but that didn’t work out very well for her. So she decided to disguise herself as a rose patch and follow me along the road. Because, in contrary to tripping over trash cans, that’d never arouse any suspicion, surely.

Ninna was alone. It felt good to see her face, until I looked her in the eyes. Didn’t have much time to gasp in disgust before she hugged me, driving barbed wire into my back, scraping it across my skin. When she took her distance again I could see that her hands were covered in barbed wire, and so were her eyes. Every time she blinked her eyes and scraped the iron lightly across her eyeballs, I died a little on the inside. I thought she might’ve been punished; for seeing me, maybe.

Ninna said she’d been rewarded. My first thought was to pick her up, throw her over my shoulder, drag her out of there, put her in a basement and keep her there until she was brainwashed back to normal. I didn’t know if I’d ever get her to not want to be Sabbat, but I had to do something…

She said I’d be rewarded, too. I stared at her, unable to hide my disgust and, above all else, pity, but I couldn’t give her up yet. I didn’t want to lose her again.

I asked if Ninna had seen my parents. Ninna said that she’d been them, and that they were surely happy, but not together anymore. Whatever the hell that meant. It sounded like she fed from them. I didn’t know how to feel about it. I wanted everyone I used to know or even remotely care for far away from my life as a kindred, and here Ninna was, going around sampling them.

She said that her parents were ghouls too, and that when we knew each other as mortals, she’d been trained to become what she was now. She said something disturbing… Something about her mother being the palet and Ninna being the work of art. I don’t know. But Ninna said disturbing things all the time, anyway; it was part of the reason I liked her. She was always kind of crazy.

A life-long betrayal

That’s when things started to go south. Ninna said that she’d picked me, at school, that she’d done everything to make me love her, too. I didn’t really understand at first – didn’t want to, maybe – and all the while I felt buzzes in my pocket from my phone. I thought it might be Syeira, but I was distracted and didn’t even look. I asked her what she meant…

She said that we were meant to be together, or some shit like that, and that she’d only driven everyone away from me so that I’d love her more. I didn’t understand, couldn’t grasp how she could’ve done something like that. Suddenly, my worry number one – not wanting barbed wire in my bloody skull – was the least of my worries and priorities.

I yelled. I don’t even remember what I yelled at her, but it was probably something along the lines of “Why the fuck did you ruin my life?!” I shouted that she knew how much it meant to me. That’s why she took it away from me. She took it because she knew how much it meant to me.

Well, she likes the pain, I figured I’d give her the pain. I hit her in the face, hard as I could. I didn’t expect what came next; didn’t expect to be surrounded by darkness and get my guts literally punched out of my body. She called them her parents, but they felt more like monsters. “You shouldn’t have done that!” she shouted, but I would’ve done it again in a heartbeat.

I heard Syeira outside, and was disoriented. I considered fighting back, but my face felt like my eyeball was somewhere halfway to my chest (and it quite possibly was) and I had to try hard to not trip over my guts, so I didn’t stand a chance. And, well, besides punching shit, only thing I’m good at is running, so that’s what I did, guessing where the door would be – and, thankfully, guessing right.

Nic’s grand rescue adventure

When I got outside, there were a couple of dogs growling at Syeira, and Ninna was running off. Considered trying to stop her, but since the two rampaging things were probably gonna crash through the door any moment I decided to follow Syeira’s example and try and climb the roof of the cabin.

At that moment, a huge car came crashing through the yard and torpedoed itself into one of the creatures. It just stood there. Seeing them was even scarier than being mauled by them. Me and Syeira rolled onto the roof. I miraculously managed to keep all of my guts inside. Then the car turned and we drove off. The further away I got, the safer it felt… Only a couple km’s down the road the car stopped and we got inside. I sat in the back and collapsed, started to cry, curled up on the backseat. I wanted to punch something, but there was nothing to punch.

Not even Nicolas, who had no arms, was funny enough to make me stop feeling like punching things.

H3. Better GTFO now

Along the way, we picked up some dumbass bouncer from a club. I think Nic wanted to make him his ghoul. Probably something to do with the arms situation.

I told them I wanted to go to Utrecht. My parents. It was the stupidest idea ever, but I just really wanted to see them, make sure they were still alive and tell them to move to somewhere far away. Didn’t know how I’d explain things to them, but whatever.

Apparently though, we’d been tasked to protect all of Apeldoorn and the Elysium while the Prince and pretty much all of Apeldoorn’s kindred had gone off to retaliate against the Sabbat for the attack they did on Denmark.

Nicolas said that he’d “oops, forgotten to lock the door to the basement of the Princess”. So “we’d better go lock it”. We went there, and me and Syeira both looked up to see clawmarks in the ceiling. Shit, bit late.

When we heard a hiss and a feral creature leaped from the ceiling, we hid behind the door quickly. We threw the bouncer-guy into the room and heard lots of screaming. Nicolas looked like he wanted to stay, the fool, while she looked up at him and snarled ferociously. He just talked to her like she was an innocent little girl.

Eventually we all went through the door and shut it behind us. Took a long while to walk through the tunnel… We didn’t know what to do, but I figured we’d best just wait outside the good side of the Elysium and admit to the Prince what’d happened. He would find out some way.

In the Princess’ quarters I drank some blood (Syeira’d offered some to me earlier, but no thanks, I like her plenty without that) and Nicolas took a big book from the Princess’ bedroom.

H3. No big booms at the end

We waited outside the Elysium. Around 7 the Prince and the others returned. They looked generally cheery, which probably meant things’d gone well. The Prince went into the Elysium. In the meanwhile, I spotted Lisa.

I asked how things went. Lisa said it’d gone well and that they had dented the finances and resources of the Sabbat. If I wanted the full story, I’d have to watch the news the next day (I mental noted this to myself). Said she’d embraced the right one after all, when she noted that I yet lived. Huh.

It was a bit strange, but I found a bit more like for Lisa than I had before. She was my mentor in many ways, but a complete stranger in so many others, because I’d always blamed her for taking me from my mortal life, and most of all, from Ninna. I was beginning to realise now that maybe it had been a good thing. I would’ve been a pain-loving crazy now, probably, if it weren’t for Lisa.

I asked about Rogier. She showed me his head. I died a little on the inside. I knew it was stupid to love him, knew it was better this way… But it still hurt like fuck. Especially after the day I’d already had. “Good…”

The Prince came out with the Princess following behind him, obediently, with head bowed. He said that it’d been wrong to keep her in the shadows, and that thanks to her, Apeldoorn existed. I wondered what it meant. Wondered if the Sabbat’d intended to kill her because she was important for the city. But what was it that she did, now? I knew that she was some sort of royal princess – Maria van Oranje-Nassau – but I didn’t know what it meant today. Or maybe it was just that Prince Smeelink was reminiscing old times – but he didn’t seem the type – and that the Sabbat wanted to punch him in the gut by taking her out.

H3. Nic’s… empathy?

When I told Nicolas about Ninna, he said he understood. Said that we’d get her sometime, and I’d be the one to kill her. It was surprising to get so much empathy from him. I guess some things changed.

I didn’t want to kill her, though, not really. I just never wanted to see her again.

But after Nic’d said it, the idea sort of stuck, and the more I thought about it, the more I felt like hurting Ninna for everything she’d done. She liked pain, didn’t she? Well, I could give her pain. Didn’t Anton say that she was this bishop Ezekiel’s favourite pet, or something? She could be important somehow, and I realised that the chapter wasn’t finished yet at all.

We returned to Syeira’s home. I realised that my beautiful new sports car was gone. It was still at Terwolde. Something snapped, but I managed to drag myself ‘home’, to sleep.

A lot of things felt broken, but somehow the path forward had been cleared up at the same time.

Volgende sessie: Vrijdag 13 December?

Sessie 8 (Jan 12-13, 2012)

Sessie 8

IRL datum: 27 Oktober 2013
IG datum: 12-13 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

The morning evening after

Ik werd om half 12 wakker en wist niet meer wat er precies gebeurd was. Ik had wat verschroeide haren op m’n hoofd en Ninna was weg. Er lag een briefje — “Morgen weer?” — dat ik opvouwde en wegstopte. Eerst dat festival maar eens doorkomen. Ik had geen idee hoe ik in een half uur daar netjes aangekleed en alles moest gaan komen. M’n nieuwe auto stond bij Syeira geparkeerd, en daar lagen m’n kleren ook nog, dus eerst daar maar heen. Gauw een taxi gebeld en naar Syeira gegaan vanuit Ninna’s plek in Terwolde. Ik had nog vragen die ik haar wilde stellen, had gehoopt dat ze er nog zou zijn zodat we nog wat dingen konden bespreken.

Syeira vond het erg dat ik laat was, maar ze stelde gelukkig geen vragen en ik kleedde me gauw om en maakte mezelf goed presentabel zoals ik geleerd heb. Ik had daar liever meer tijd voor gehad, maar het was nu eenmaal zo en ik hoefde gelukkig geen optredens of wat dan ook te doen daar. Syeira wel — daarom was ze denk ik ook zo kribbig. Zenuwen enzo.

Het Festival van de Maan

We reden in mijn mooie sportauto naar het festival van de maan, in Berg en Bosch, waar we parkeerden en naar het grasveld toeliepen waar het festival plaatsvond. Nicolas was er nog niet. Toen we aankwamen zag ik dat Rogier er ook was. Ik was dolblij dat hij er ook bij was, want ik had hem al zo’n tijd niet gezien omdat het volgens Syeira en Nicolas te gevaarlijk zou zijn om hem te zien en dat ene telefoontje was nou ook niet echt veel.

Rogier maakte wat rare opmerkingen over dat ze me voortaan Anita moesten gaan noemen, maar ik had geen idee waar hij het over had. En hij ging het me ook niet bepaald uitleggen. En dan zeggen ze dat vrouwen vaag zijn.

Toen zei hij dat hij niet wist dat ik van ‘die kant’ was, en ik kon dit keer wel raden waar het over ging. Ik probeerde duidelijk te maken dat dat ook niet zo was, maar het kwam niet door terwijl Rogier doorging over hoe we ook weleens samen bij hem langs mochten komen en hij diverse vrouwen aanwees en vroeg wat ik daarvan vond. Aangezien het niet aankwam dat ik het niet op prijs stelde dat hij daar zo openlijk over zat te praten besloot ik om te doen alsof ik er niet bijhoorde en de andere kant op te kijken…

De festiviteiten werden afgekapt door een bericht dat er een aanslag was geweest in Denemarken. Ons trainingskamp was aangevallen. Iedereen was natuurlijk geschokt. Ik vroeg me af wie het gedaan kon hebben.

Daarna trad Dana op. Verdomme, ze was nog goed ook. Ik had gehoopt dat ze verschrikkelijk zou zijn, ook al wist ik diep van binnen wel dat het niet zo zou zijn…

Na Dana’s optreden mochten anderen optreden die dat wilden. Syeira natuurlijk ook. Ze deed het geweldig. Ik had stiekem gehoopt dat ze niet zo goed zou zijn, zodat ik heel hard had kunnen roepen dat Dana het haar heel goed had geleerd… Maar ik was ook wel weer trots en blij voor haar dat ze het zo goed deed.


Syeira kwam bij mij en Rogier staan na haar optreden. Zij en Rogier praatten over dat elke Brujah maar zoals mij zou zijn. Wist niet precies waar ze het over hadden, maar ik voelde het venijn aan beide kanten. Ik wist niet zo goed wat te doen, dus ik wachtte maar.

Op dat moment kwam Nicolas aangelopen. Syeira zei toen tegen Rogier dat hij geen echte Brujah was en dat ze van zijn verraad afwist. Heel hard enzo. “Wil je Brujah diplomatiek?” Voor ik het wist had Rogier Syeira in haar gezicht geslagen en was hij weg. Het voelde leeg. Maar ik kon Syeira niet achterlaten, en als ik nu achter Rogier aan zou gaan zou het slecht met me aflopen. Dat zou dom zijn.

De Prins kwam eraan. Hij zei dat een ander moment beter was geweest, dat het misschien beter was geweest als Syeira naar hem toe was gekomen in plaats van Rogier zo openlijk te beschuldigen.

Daarna zei de Prins dat ik mijn sire, Justicar Lisa, weer eens moest opzoeken… Ze zou achter Rogier aangaan. De Prins zei iets over Assamite, dat een paar minder in de stad niet uitmaakten. Ik dacht al die tijd dat Rogier een Brujah was, maar alleen bij de verkeerde kant hoorde… Ik knikte wat, wist niet zo goed wat te zeggen. Ik twijfelde of ik Lisa wilde zien. Misschien dat zij me kon helpen, maar ik wist niet of ik wilde dat ze me hielp, en ik wist niet of ik haar kon vertrouwen (zoals met iedereen tegenwoordig). Ik besloot het nog even te laten rusten.

Toen Syeira Rogier aansprak op wie of wat hij was was de Tremere elder huilend weggerend. Nu kwam een andere Tremere terug (of zo leek het), een die ik me niet kon herinneren eerder gezien te hebben. Ze had het over haar zus. Syeira zei tegen Nicolas dat ze dezelfde persoon waren, de Tremere elder en deze persoon. Ze leken niet op elkaar… Misschien iets met Tremere magie.

Rogier en Paleis het Loo?

We verlieten het festival. Nicolas zei dat we Rogier moesten vinden en stelde voor om hem te bellen. Na enige twijfel belde ik op, maar ik kreeg een boodschap dat het nummer niet meer in gebruik was… Nicolas zei dat Rogier ons bij Paleis het Loo moest ontmoeten. Ik vroeg me af waarom precies daar, maar Nicolas vertelde het niet.

Ik twijfelde of ik iets over Terwolde moest zeggen, over Ninna, dat zij ons misschien kon helpen Rogier te vinden. Het leek me gevaarlijk, vooral na wat er tussen Syeira en Rogier was gebeurd, maar het was het enige wat in me opkwam.

Nicolas begon toen over Rogier te praten. Hij zei dat hij niet iemand anders wilde spreken, dat hij alleen Rogier wilde spreken. Ik weet niet meer wat hij nog meer zei, alleen dat hij zei dat Rogier me als een ghoul zag. Toen werd het rood. Op de een of andere manier weet Nicolas me altijd te raken.

Ik probeerde hem te slaan, maar hij wist me op de een of andere manier de auto uit te werken. Ik rende nog een stuk achter de auto aan, maar toen werd ik moe en stopte. Toen ik bij de auto aankwam was alleen Syeira daar nog, Nicolas was weg.

Ruzie en het weer een beetje goedmaken

Syeira en ik reden een stukje, praatten over dat we samen moesten werken maar dat we op deze manier nergens heen gingen. Nicolas liet niks van zich horen. Geen idee waar hij heen was.

(Nicolas sprak intussen in een treinwagon met de Toreador elder, die een derde factie/partij leek te spelen naast de Prinses en Prins Smeelink.)

Nicolas smste ons uiteindelijk. We spraken af. Syeira wilde eerst niet met Nicolas praten voordat hij zijn excuses aan mij aanbood. Ik besloot ze allebei een beetje meer open te laten staan voor m’n standpunt. Het boeide me niet zoveel of ik een waarschijnlijk nieteens gemeend excuus kreeg. Ik had ‘m op z’n bek geslagen, dat was genoeg. Als iemand niet leert van op z’n bek geslagen worden leren ze meestal ook niks van excuses maken, dus het betekende voor mij minder dan voor Syeira.

Eindelijk zaten we weer met z’n drieën in een auto. Nicolas vertelde ons het een en ander over de Prins, de Prinses die in de kelder van het elysium zit en over de Toreador. Hij wilde alle drie de facties tegen elkaar uitspelen, klonk het wel. Het lijkt mij een beetje een te grote ambitie. Ik voelde me zenuwachtig. Binnenkort moest ik ze gaan vertellen wat mij dwarszat.

Volgende sessie: Eigenlijk 15 november, nu 29 november.

Sessie 7 (Jan 11-12, 2012)

Sessie 7

IRL datum: 4 Oktober 2013
IG datum: 11-12 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

To Deventer!

We zaten in de auto en ik dacht aan Ninna. Ik dacht aan hoe het zou zijn om haar weer te zien, hoe stom de gedachte ook was – want wat zou Ninna in een of ander wijkcentrum te zoeken hebben? Maar Deventer, daar was ik naar op weg al die jaren geleden. Ik vroeg me af of mijn coterieleden de littekens op mijn rug hadden gezien, de weerspiegeling van een lang verloren euforie, van de kinderlijke liefde die we ooit hadden. Ik ging er vanuit dat ze zich niet zó diep voor me interesseerden de momenten dat ik geen kleren aanhad. Het stomste was dat ik me schaamde voor de gevoelens die haar gedachte in me opriep. Niet omdat ik haar had verlaten of omdat het al zo lang geleden was dat ik haar had gezien – een leven lang -, maar omdat ik blijkbaar na al die jaren, na alle shit die ik m’n ouders had gegeven over het feit dat zij het niet konden accepteren, ik me er nog steeds voor schaamde dat ik zulke gevoelens had voor een meisje.

We kwamen aan na een stille rit naar Deventer. Er brandde niet veel licht, en Nicolas kwam met een idee met betrekking tot het demonteren van de auto en om hulp vragen, wat me een gevaarlijk plan leek (iets met exit routes enzo). Voor ik het wist zat hij er al aan te trekken, maar hij zei dat hij het zo weer kon fixen. Ok.

We liepen naar de deur van multicultureel wijkcentrum de Zanderije toe om aan te kloppen en plotseling zag ik alleen maar schaduw. Ik hoorde een stem; ik hoorde haar stem, en ik wist niet wat ik moest doen. Ze zei dat ik niet moest bewegen, dat er gevaar was, en ik wachtte, op een dak, stil. Ik hoopte dat ze Nic en Syeira heel zou laten, maar er was niets wat ik kon doen; ik zag nog even Nic’s stok de schaduw in komen, maar ik wilde bij Niens blijven, ook al wist ik dat ons gesprek geen fijne zou worden.

Nog meer stenen en harde plekken

Toen de schaduw verdween zat ik op een dak en keek ik uit over, vermoedelijk, Deventer. Ninna zei dat ik haar moest volgen, dus dat deed ik, ik volgde haar een auto in, waar ze me omhelsde. Ze was nog precies zoals ik me haar herinnerde. Behalve dan dat ze nu een Sabbatvampier was.

Eerst was het net of ze me niet doorhad, toen ze me vroeg waar ik al die jaren was geweest en waarom ik niets van me had laten weten. Ik zei dat ik haar niet had willen belasten, dat ik had gewild dat ze haar leven zou leiden en het beter was als ik daar niet in paste, zoals ik nu was. Maar nu was het duidelijk dat dat leven anders was dan ik had gedacht. Het was geen leven, maar een onleven.

Ik zei dat ze geen grapjes moest maken over dit soort dingen, maar ze leek het écht niet door te hebben. Toen het kwartje viel was ze boos. Ik voelde me er slecht over. Niet alleen omdat ik haar boos had gemaakt en omdat alles zo perfect had kunnen zijn als ik Lisa niet in het bos was tegengekomen die ene nacht, maar ook omdát ik me bedacht hoe perfect het had kunnen zijn, als Ninna’s plannen waren doorgegaan, en ik voelde me een verrader. Ninna vertelde vol trots over haar familie en haar leven en ik wilde niets liever dan deel zijn van dat leven. Het allerliefst had ik haar meegenomen, om deel van de camarilla te worden, zodat ik niet zelf in de diepe shit zou raken, maar dat zou Ninna nooit doet. Ze was geen verrader.

Ninna had blijkbaar al van me gehoord. Ik gaf toe dat ik het allemaal niet wist, dat ik van alles hoorde uit allerlei hoeken over dat Rogier me dood zou willen maar dat ik zeker wist dat hij dat niet zou doen. Op de een of andere manier was het een opluchting dat Ninna wist wie Rogier was, alsof dat bewees dat hij niet zo slecht was. Het was definitely geen opluchting dat ze wist wie ik was. “Oh, dat ben jíj!” is niet iets wat je wil horen als je aan het vertellen bent dat kindred je dood willen.

Er werden keuzes neergelegd en ik wist niet wat ik ermee wilde. Ze zei dat ik me kon bewijzen, dat het goed kon komen en gaf me een taak om me te bewijzen, maar ik wist niet wat de juiste keuzes waren; of eigenlijk wist ik dat er geen juiste keuzes waren, alleen egoïstische keuzes van de een of de ander. Ik wist wat ik wilde, maar ik wist niet of het mogelijk zou zijn dat allemaal te realiseren. Nien zei dat mijn vrienden toch al wel dood zouden zijn, dat er in het wijkcentrum iets zat wat de dood van de camarilla was.

Ik dacht na over de keuzes, ze zei dat ze me voor deze keer zou laten leven. De manier waarop ze keek elke keer als ze zich realiseerde dat ik camarilla was deed pijn. Voor ik uitstapte omhelsde ik haar, kuste zachtjes haar oor. Sorry dat het zo gelopen is…

Fuck die harde schijf

Ik kwam de hoek om gelopen en zag daar zestien computers op de stoep naast de auto staan. Op dat moment rolde er een hoofd naar buiten. Ik riep tegen Syeira en Nic dat we nú weg moesten. Ze waren niet overtuigd door het naar buiten gerolde hoofd en vooral Nicolas had er echt moeite mee om te gaan. Ik stond daar smekend te kijken terwijl hij de boel aan het analyseren was, maar gelukkig stapte hij uiteindelijk ook de auto in en gingen we op weg. De auto startte gelukkig nog gewoon.

Syeira stelde wat vragen toen we eenmaal op de rondweg van Deventer zaten, maar ik had geen zin om er antwoord op te geven. Of, nou ja, geen zin — ik wist eigenlijk zelf niet zo goed wat ik nou wilde en wie ik wel en niet kon vertrouwen, wat veilig was hen te vertellen en niet. Toen Nicolas dit door kreeg trapte hij keihard op de rem, op een kruispunt, en eiste dat ik de waarheid vertelde. Hij gooide mijn eerdere woorden terug in mijn gezicht, alsof die nog steeds geldig waren na alles wat er vandaag gebeurd was. Ik vertelde een paar dingen, zei dat ik het ook allemaal niet wist maar dat iemand me had geholpen en me had verteld dat we bij dat wijkcentrum uit de buurt moesten blijven, dus dat deze persoon niet helemaal kwaads in de zin had. Een Lasombra, noemde Nic haar, een schaduwmagiër. Wat ik had kunnen zijn. De gedachte was op de een of andere manier komisch; Lisa had misschien Niens’ plannen in de war geschopt, maar ze had wel de kracht en het geweld in mij gezien.

Ik gaf aan dat het enige wat de Nosferatu zouden doen als we de taak niet zouden volbrengen zou zijn dat ze niet voor zich zouden houden dat Nicolas afwist van wat er rondom mij speelde. Maar ik was toch al in gevaar en ja, sorry voor Nic, maar het was het niet waard om onze levens mogelijk te verliezen over wat informatie.

Nicolas wilde terug naar het wijkcentrum en begon daarheen te rijden, maar zo gauw we er langs reden en hij de symbolen en tekens en het beeldje in het raam zag met een hand draaide hij gauw de auto terug om en reden we eindelijk naar Apeldoorn terug. Het voelde dubbel om weg te rijden, maar misschien was het voor het beste als ik het allemaal even liet voor wat het was.

We gingen eerst naar Anton op weg. Nicolas wilde niet naar binnen ofzo, was aan het piepen, dus ik trok hem wel even over de drempel. Letterlijk. We vertelden wat er was gebeurd, en Anton zei dat we het prima hadden gedaan en hij de afspraak zou houden. Er was wel een harde schijf, maar blijkbaar wilde hij alleen maar weten dat die oude, sterke Assamite daar zat.

Nicolas vroeg wat de Prins er vanaf wist, van alles wat er in zijn Domein gaande was. Anton wilde voor die informatie weten waarom Elessar de gargoyle maatjes met de weerwolven was.

Ik dacht terug aan Dana toen we eenmaal bij Syeira thuis waren. De bitch. Ik vroeg aan Syeira wat zij er nou van vond, en Syeira zei dat ze alleen maar goed wilde leren zingen en dat ze daarom met Dana rondhing. Ze leek niet erg boos te zijn over het eerder aangedane grove onrecht, dus ik vertelde haar niet van mijn plannen. Ik moest er nog over nadenken wat ik op het festival zou doen. Het moest dan wel iets sneaky zijn, ik kon moeilijk rotte tomaten naar haar hoofd gaan gooien terwijl ze aan het zingen was ofzo. Behalve als ze echt heel erg slecht zou zijn. Maar hoe zou ik haar slecht kunnen laten zingen? Ik wist het nog niet, en hoopte eigenlijk op een last minute briljante ingeving. Ik vroeg Syeira nog of dat het enige was wat ze van Dana wilde, aangezien ze zo naar haar aan het kwijlen was, en kreeg toch het idee dat er mogelijk meer zat. Getver, liet ik duidelijk merken. Schaamde me toen ik er achter kwam dat ik nog steeds zo bekrompen was en ik het alleen maar zei om te ontkennen wat ik zelf ben, maar dat liet ik niet zien.

Voor ik ging slapen belde ik met Rogier, eindelijk, na al die tijd. Hij klonk slaperig, en dat van de Gangrel en Malks leek hem nieteens veel te schelen. Hij zei dat hij het wel op een andere manier zou regelen, ofzo. Aangezien hij klonk alsof hij wilde slapen hield ik hem maar niet te lang op. Ik SMSte met Ninna, dat ik haar gemist had, en viel uiteindelijk in slaap.

De Outfit

Ik zou de nacht erna gaan winkelen met Syeira, maar toen ik wakker werd was het al na sluitingstijd. Verdomme. Syeira had gelukkig wel wat voor me gekocht. Ik vond het in eerste instantie echt wel héél erg roze en huispakkerig (ik bedoel, ik hou van roze, maar volgens mij is ’t momenteel meer paars, roze was vorig jaar, en een trainingspak….?) maar Sy zei dat het écht de laatste mode was, dus ze had vast gelijk. Nou ja, ik had eigenlijk meer gehoopt op een mooie jurk om te laten zien dat ik niet alleen maar sterk ben, maar ze had in ieder geval íets voor me gekocht zodat ik niet in mijn gewone kloffie hoefde te komen.


Ik vertelde Nicolas ook dat ik Rogier had gebeld. Nicolas was bij de Tremere geweest en zag er… gehavend uit. Hij zei dat ik ervoor moest zorgen dat Rogier zich niet zou vervelen van me, dat hij geïnteresseerd moest blijven. Dat leek me niet zo’n probleem, hoewel Rogier niet erg geïnteresseerd klonk aan de telefoon, niet op een “och schatje, ik heb je al zó lang niet gesproken!” manier. Ik had Rogier nog geprobeerd te bellen om hem te vragen over die prinses in de kelder van het elysium waar Ninna me een boodschap voor had gegeven, maar ik kreeg de voicemail, dus besloot om niks in te spreken. Leek me geen informatie die je op je voicemail wil horen.

Ik besloot eerlijk te zijn en te vragen wat zij over de prinses wisten, te zeggen dat ik van degene in Deventer over haar had gehoord en dat ik er meer over wilde weten voor ik erheen ging. Nicolas moest er ook heen, gaf me een doosje wat de Tremere hem hadden gegeven wat hij naar de prinses in de kelder zou moeten brengen. Syeira was pertinent tegen, en we probeerden haar over te halen te gaan. Of, nou ja: Ik probeerde Nic over te halen niet nu meteen daarheen te stormen maar eerst meer informatie te vinden, en Syeira over te halen om met ons mee te gaan, ik de hoop dat dat een OK compromis was. Ik wilde gewoon dat we met zijn allen zouden gaan. Niet om wat Ninna had gezegd, maar omdat ik me dan echt veiliger voelde, en omdat ik alleen hen nog enigszins vertrouwde op dit moment van alle camarilla in Apeldoorn.

Toen Syeira zei dat ze niet wilde winnen maar gewoon tot het festival van de maan wilde overleven zodat ze kon zingen knapte er iets in Nic. Hij eiste zijn doosje terug en ik gaf het hem, omdat het geen nut zou hebben het achter te houden. Toen hij wegstormde (of wegshamblede) had ik er spijt van. Ik had het doosje moeten vasthouden en eisen dat ze allebei meekwamen. Ik wilde mee, maar voor ik er erg in had was hij al weg en was het te laat om die beslissing alsnog te nemen. Ik SMSte hem, probeerde hem tegen te houden zodat ik tijd zou hebben te komen, maar toen ik een bericht terugkreeg dat hij zelfs ons / mij niet meer kon vertrouwen op het moment voelde ik me verloren en besloot ik er niet achteraan te gaan, ook al wilde ik dat wel.

Ik dacht aan Ninna en besloot haar te vragen of we konden ontmoeten. Ik voelde me verraden, door Nic omdat door alles wat ons was gebeurd, ondanks onze verschillen, we altijd tenminste elkaar nog enigszins hadden en hij me nu vertelde dat dat er ook niet meer was. Voelde me door Syeira ook verraden want als ze gewoon zonder te piepen was meegegaan dan was er niks aan de hand geweest, dan hadden we die prinses samen kunnen zien.

Ik voelde me door mezelf verraden, omdat ik me zo verloren en verraden voelde dat ik niet meer goed na kon denken over wat ik wilde en hoe ik het ging bereiken (en achteraf, dacht ik in mezelf, had ik het doosje niet aan Nic moeten teruggeven, en Syeira gewoon moeten mindtricken om mee te komen en hadden we gewoon sámen gegaan). Het enige wat ik wilde was dichtbij iemand zijn. Ik belde mijn financieel manager en zei dat ik voor morgen een dure/mooie/zwarte sportauto wilde waar ik mee voor de dag kon komen op het festival. Maar ik voelde me nog steeds leeg, had behoefte aan iemand.

Ik wilde Rogier niet nog een keer bellen en daarnaast waren er nog steeds risico’s (die groter voelden dan bij Ninna), en na lang twijfelen stuurde ik Nien een SMS of ik haar ergens op neutraal terrein kon ontmoeten. Ze stuurde snel wat terug. Ik ging weg. Syeira vond het niet leuk, maar ik kon het gewoon even niet aan.

The Cosy Couch

Toen ik daar eenmaal aankwam was het stikdonker en enorm stil. Alsof er niks was daar, zelfs geen dieren, geen geritsel. Niks. Het was een knus uitziende blokhut (of nou ja, een stacaravan die doet of ’ie een blokhut is) en ik klopte op de deur. Daar stond ze.

Ze was niet zo blij om me te zien als ik had gehoopt. Ik weet niet waarom, maar ik had verwacht dat ze me zou omhelzen, dat ze me de hut in zou trekken en dat we gewoon een knusse avond zouden hebben. Samen. Ze keek me sceptisch aan. Vroeg waarom ik hier was.

Ik wilde je zien. Ik wilde je knuffelen. Ik wilde gewoon dat het weer even zoals vroeger was, zonder alle ellende die onze bondgenoten hebben. Ik wil het niet hebben over wat we eerder besproken hebben, wil het niet hebben over hoe het had moeten zijn of hoe het is, ik wil gewoon bij je zijn. Ik wil je knuffelen. Ik wil je lippen proeven…

“Ik wilde je zien,” stamelde ik onhandig. “En, ik wilde zeggen dat -”

Ik liep het huisje in, en van de knusse bank vielen mijn ogen op de rest van de kamer. In het midden stond een grote tafel met ketens, en de muur was gevuld met gereedschap. Er liepen geulen voor het bloed langs de zijkanten van de kamer. Nic zou Nien vast mogen, dacht ik, terugdenkend aan onze eerste dag in Apeldoorn. Ik keek terug naar de bank, maar mijn ogen bleven teruggaan naar de martelwerktuigen.

“Ik zie je dat je wat hebt bijgeleerd,” zei ik oncomfortabel. Ninna beaamde dat terwijl ze op een zenuwslopende manier met messen aan het spelen (.. denk ik..) was. Maar het was Nien. Ik kon er niet tegen, de manier waarop ze elke keer naar me keek. Vooral als ze het woord ‘camarilla’ zei. Alsof het een vuile ziekte was. Ik dacht terug aan Eerde. Had Nien zich elke keer zo kut gevoeld als ik een kutopmerking maakte over haar sociale status?

“Als ik ooit nog eens iemand gemarteld moet hebben, weet ik bij wie ik kan aankloppen. Ha ha…” Ik hoorde gewoon de angst in mijn stem. Belachelijk natuurlijk. Bovendien was ik hier gekomen juist om haar informatie te geven en om raad te vragen. Ik vertelde dat Nicolas met een doosje van zijn clan naar de prinses toe was, maar dat ik niet wist of ik mee zou moeten gaan. “Een gemiste kans,” zei Ninna. Shit. Ik wist het wel, natuurlijk, maar toch. Het gevoel van de compleet verloren controle over alles wat ik dacht te weten en kennen en willen was naar.

We stonden daar een tijdje, nadat we dingen hadden besproken. Nou ja, niet echt besproken. Onconfortabele martelgrapjes van mijn kant, serieuze reacties van Niens’ kant. Ik wilde dat ze een grapje zou maken waardoor het zou lijken alsof onze situatie niet gigantisch kut was. Maar dat gebeurde niet.

Ik ging op de bank zitten, de enige plek die ik vertrouwde in die hele kamer. Ninna ging naast me zitten. Nu was zij ook oncomfortabel. Ik schuifelde iets dichter bij. Je weet dat ik dit niet kan, dat jij het moet doen. Maar het mag. Ik wil het ook. De boodschap bleef in m’n hoofd steken, kwam er niet uit, kwam totaal niet over.

Ze bood me bloed aan. Ik keek ernaar, en kon het niet helpen om te denken dat er misschien wat van haar eigen bloed inzat. Maar het zou onbeleefd zijn om het te laten staan. Zij had ook een mok, dronk het op, en ze ontspande duidelijk gelijk. Ik had er al iets meer vertrouwen in. Glimlachte kort, dronk het bloed op.

De rest van de nacht was Awesome met een hoofdletter A. Uiteindelijk ben ik vast in slaap gevallen.

(Ondersteunende informatie: In de tussentijd is Nicolas bij de prinses geweest, Maria, een dierlijk jong meisje/vrouw (12-16) met zwarte ogen, scherpe tanden, ondersteunend harnas met lange nagels. Hij heeft haar het doosje waar een puzzeldoosje in zat aangeboden, en is er achter gekomen dat Maria een hekel aan Smeelink heeft en hem graag weg zou zijn zodat zij kan heersen. Ze wilde toen een kindred prooi om te eten, Nicolas heeft toen Danny 2nd in command Malk meegenomen en hem verteld dat Anita, de ravnos waar hij een crush op had, in de kelder was. Hij is opgegeten.)

Volgende sessie: 18 Oktober 2013

Sessie 6 (Jan 10-11, 2012)

Sessie 6

IRL datum: 20 September 2013
IG datum: 10-11 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Het marktplein

Toen we eenmaal bij Syeira aan waren gekomen besloten we om toch nog even langs het marktplein te gaan om een afspraak te maken om de Nosferatu Elder Anton binnenkort te zien. We namen een taxi die bestuurd werd door een zeer menselijke taxichauffeur en kwamen op het marktplein aan. Daar zagen we wat groepjes mensen en dingen staan, en een bepaald paar viel extra op. We liepen op ze af.

De man van de twee vroeg wat we ons hier voor zouden stellen. Nicolas kwam met een bloedfontein, en daar was ik het eigenlijk wel mee eens (voor de verandering). Syeira ging van bloemen naar miniatuurtreintjes. Toen offerde Nic zichzelf op en betaalde de gast, Bob, om een afspraak met Anton te maken voor morgennacht. Dat kon gelukkig, we spraken af de volgende nacht om 1 uur en Bob vertelde ons waar we moesten zijn, een gebouw aan de zijkant van het marktplein. Daarna wilde Nic nog even met hem praten, dus ik en Syeira bestelden vast een taxi voor de terugweg en wachtten aan de rand van het marktplein op hem.

Toen Nicolas terug was kwam de taxi aan en we gingen weer terug naar Syeira’s appartement. Ik moet altijd nog wat voor mezelf vinden. Het was dezelfde taxichauffeur, dus we hoefden hem gelukkig niet de grond in te staren om er achter te komen dat hij nog steeds erg menselijk was.


Bij terugkomst bij Syeira’s appartementenblok besloot Nicolas dat hij wel erg veel geld had uitgegeven vandaag en hij droeg de taxichauffeur op hem zijn geld te geven en dat hij niemand hierover mocht vertellen, oh, en dat een dikke turk hem had beroofd. Syeira was pissig dat Nic dat in haar domain deed, maar we besloten eerst naar binnen te gaan.

Ik zei dat ik het redelijk vond dat wij ook een deel van de buit zouden krijgen aangezien onze namen ook naar boven zouden komen als er onderzoek zou worden gepleegd naar het geld van die taxichauffeur. Syeira was het met me eens. Nicolas zei pertinent nee op dat denigrerende ik-weet-het-beter-dus-luister-maar-naar-mij toontje van ‘m, en toen ik hem aan z’n kraag tegen een muur douwde en eiste dat hij mij nu het geld gaf begon hij zelfs te dreigen dat hij me kapot kon maken als hij dat wilde. Het liefst had ik zijn kop de muur in willen slaan, maar ik hield me in en besloot naar een andere kamer te gaan om al Syeira’s tafels te flippen alles op een rijtje te zetten. Ik hoorde Syeira nog iets tegen Nicolas roepen – ze klonk al even boos als ik – maar registreerde niet meer waar ze het over had, en uiteindelijk ben ik in slaap gevallen.

2013 10 02

Heart to heart

De volgende nacht werd ik wakker terwijl ik 500 euro knuffelde. Echt weer zo’n Nic-manier om het proberen goed te maken, achteraf je geven wat je eigenlijk wilde, maar niet voor hij eerst even heeft bewezen dat hij wel gelijk had.

De deurbel ging en er kwam politie binnen. Ik wachtte eerst even in een andere kamer, maar Syeira kwam me vertellen dat ze nog wat privé dingen met de politie moest bespreken over een bepaald persoon (ik had zo’n vermoeden…) en of ik even weg wilde gaan. Ja hoor, graag zelfs. Op dat moment ging de bel. Ik nam op en het was Nicolas, dus ik vertelde hem dat ik wel even naar beneden kwam vanwege het politiebezoek.

We ontmoetten elkaar beneden en gingen een stuk lopen. Ik legde de situatie uit, of in ieder geval dat ik vermoedde dat de politieagenten daar waren om met Syeira over hem te spreken. Daarna, terwijl we toch aan het wandelen waren en omdat ik niet van oncomfortabele stiltes hou – oh, en iets met levensgevaar binnen de coterie, niet weten wie je wel of niet kan vertrouwen en weet ik het wat – besloot ik om een heart-to-heart met Nicolas te hebben.

Ik zei dat ik Nic’s poging het goed te maken met geld waardeerde, maar dat ik het minder waardeerde dat hij altijd eerst z’n punt moest doordrijven voor hij dan uiteindelijk toegaf dat de ander misschien toch wel een beetje gelijk had. Er kwamen weer allerlei mooie blabla verhalen over wat er wel en niet was gebeurd en wat ik wel niet allemaal fout deed, dus ik besloot de blabla snel de kiem in te smoren door voor te stellen niet te discussiëren maar in plaats daarvan gewoon af te spreken dat we in het vervolg gingen proberen aan te geven als we het ergens niet mee eens waren en we ook zouden proberen naar elkaar te luisteren en elkaar te respecteren.

Tenslotte was de coterie nog steeds in gevaar en dood heb je zo weinig aan respect.

Hij was het uiteindelijk toch wel enigszins met me eens en toen Syeira SMSte dat we terug konden komen gingen we richting haar appartement.

Kinders van de wolf

We gingen naar het elysium aangezien we nog wat tijd over hadden; bij de ingang hadden ik en Nicolas nog een elleboog-wisseling aangezien hij op zo’n arrogante manier vooruit liep richting de ingang, maar uiteindelijk was ik degene die als eerste over de drempel stapte.

Ik kon daar geen Brujah vinden, helaas; ik had gehoopt dat ik Rogier er zou aantreffen. Syeira ging met Elessar praten – ze vindt hem wel errug aardig trouwens, ze praat veel met hem – en zei dat we maar even naar ‘t nieuws moesten kijken. Dat gingen we doen, en het ging over Nicolas’ kinderen. Het was me eerst niet helemaal duidelijk: Het ging over twee kinderen uit een opvangtehuis die tekeningen – onder andere van de wolf op Nicolas’ jasje – op de muur hadden gekalkt en hadden gemoord in dat opvangtehuis. Ze waren momenteel ontsnapt en men wist niet waar ze waren. Daarna vertelde het nieuws dat de kinderen waren gelinkt aan de eerdere moorden in Syeira’s appartementencomplex.

Ik vroeg Nicolas wat hij met die kinderen had gedaan nadat ik hun moeder had vermoord, maar hij zei dat hij alleen maar met ze had gepraat. Nou, dat was weer een projectje voor de lange baan dan maar, Nic’s kinders met grootheidswaan temmen…

Die vieze, gore bitch

Terwijl Nicolas vieze plaatjes stond te delen met een Malk keek ik rond of ik nog iemand anders kon vinden die bij de Gangrel / Malkavian zooi was, zodat ik kon vragen of alles nu weer beter ging om nog even te benadrukken dat ik ze ook had geholpen. In plaats van een Gangrel vond ik een prachtige vrouw die meteen de aandacht trok. Ze stelde zichzelf voor als Dena en zei dat ze het festival van de maan was, of presenteerde, ofzoiets. Het duurde niet lang voordat Syeira eraan kwam gehobbeld, die had blijkbaar al contact met ’r gehad via de telefoon. Het was een beetje vies om Syeira zo over Dena te zien kwijlen, maar goed.

Toen Nicolas ook klaar was moesten we naar Anton, dus ik zei Dena vriendelijk gedag terwijl Syeira nog even extra over de grond kroop. Dena zei toen iets totaal onrechtvaardigs en bovendien geheel onwaars over mijn kleding. Ik vertelde haar (want blijkbaar wist ze niks van mode af) nog maar even dat ik toch écht de laatste mode droeg en niet die van vorig seizoen, laat stáán van 1500. Ik hield me in, aangezien ze best weleens zo belangrijk kón zijn als dat ze zich voordeed, en bovendien waren we in het elysium…

Toen we buiten liepen op weg naar het marktplein hoorde ik haar stem nog om me heen. 1500… Zeeman… Ik was in staat om me om te draaien, terug naar het elysium te sprinten en haar hoofd 1500 keer tegen de muur te slaan, maar kon me nog net inhouden en gelukkig stopte de herrie van die gore bitch toen.

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10… En verder met belangrijkere zaken.

De weddenschap & de afspraak

De Nosferatu hide-out was echt ranzig. We kwamen uiteindelijk bij Anton uit, die gelijk vroeg wie Ollivedra was (dat verstond ik tenminste, maar met zo’n exotische naam raak je eraan gewend dat alles wat met ‘Olli’ begint waarschijnlijk toch echt wel over jou gaat). Ik knikte naar ’m, en toen zei hij dat hij de inzet ging verdubbelen. Natuurlijk had hij toen mijn interesse, maar ik vroeg het hem nog niet, ik wachtte nog wel even af.

Nicolas praatte met Anton over het voor hen houden van de informatie die ze van ons hadden getapt. Anton zei dat hij dat wel kon doen, maar dat we in ruil daarvoor iets voor hem moesten doen; we moesten binnen 2 dagen een harde schijf uit een buurtcentrum in Deventer halen. Daar gingen we mee akkoord – we hadden weinig keus – en Anton gaf ons de informatie die we ervoor nodig hadden. Er ging van alles door m’n hoofd, maar ik luisterde stil mee.

In ruil voor een major boon wilde Anton Nicolas ook nog wel wat meer vertellen. Ik vroeg over de weddenschap; die was hoe lang ik het zou overleven. Niet geheel onverwachts gezien de geruchten die we op hadden gevangen, maar wel fijn om te weten. Verder wilde Nicolas wat weten over de Brujah in de stad. Anton zei “de Brujah in deze stad zijn een en enkel”, ofzoiets, ik snapte niet helemaal wat hij bedoelde want er waren toch duidelijk meer Brujah in de stad dan één, maar besloot om te doen of ik het begreep en tot buiten te wachten met vragen aan Syeira en Nicolas.

Met de opdracht op zak vertrokken we bij de Nosferatu en we wachtten bij een bushokje aan de rand van het marktplein terwijl we besproken dat we de opdracht het beste gelijk konden uitvoeren. Ik vroeg intussen wat Anton bedoelde met zijn uitspraak over de Brujah.

Nic moet STUK

Nicolas zei dat ik de enige ware Brujah was in Apeldoorn en dat Rogier en de andere Brujah bij de Sabbat zaten en me wilden vermoorden. Ik werd toen enorm boos en vloog Nicolas aan. Hij begon weg te rennen over het marktplein, richting Bob en zijn vieze vriendin. Ik volgde hem, maar net toen ik hem wilde grijpen en kapot wilde maken verdween hij ineens. Ik duwde Syeira tegen het bushokje aan en rammelde haar door elkaar, eiste dat ze me vertelde waar die vieze vuile eikel heen was.

Een stuk of wat lantaarnpalen, bomen en een trillende Syeira later, toen ik weer enigszins tot mezelf was gekomen – en Nicolas nog steeds weg was – vertelde Syeira dat Rogier er misschien ingeluisd was, en dat het onveilig zou zijn om hem nu te bellen als hij tussen verraders zaten die hem dan misschien kwaad zouden doen. Dat was een veel plausibeler verhaal dan waar Nicolas mee kwam. Ze zei ook dat hij geen Brujah was, maar misschien iets anders en ze wist nog niet wat, maar misschien wist hij het zelf ook niet of dacht hij dat hij wel Brujah was. Dat vond ik dan weer een vreemd verhaal, maar goed, ik knikte maar en bedacht dat we het het beste konden uitzoeken.

Nicolas zou een auto regelen om naar Deventer mee te gaan en ik stelde voor dat we dan eerst nog even langs Rogier zouden gaan, omdat ik hem graag nog even wilde zien voor ik naar Sabbat domein zou gaan om van de Sabbat te jatten. Syeira zei dat er misschien wel tijd voor zou zijn. Nicolas kwam ons toen met de auto oppikken. Ik negeerde hem, en gelukkig hield hij zijn muil over Rogier.

Zo, op naar Deventer met een dubbel gevoel. Ik maakte me zorgen om Rogier, wilde hem zo graag zien en wilde zo ontzettend graag zijn stem even horen… En ik dacht aan iets anders, iets waar ik al een tijdje niet meer aan had gedacht.

Volgende sessie: 4 Oktober 2013, 20:30 – 21:00

Sessie 5 (Jan 10, 2012)

Sessie 5

IRL datum: 6 September 2013
IG datum: 10 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Rustig begin van de dag

Om te beginnen deden we allemaal een beetje ons eigen ding. Ik voelde me nog wat stijfjes, maar wel blij dat ik eindelijk weer een beetje in elkaar zat. Syeira was wat aan het zingen, maar het klonk werkelijk nergens naar. Ze zei dat ze dat op het festival van de maan wilde gaan doen, in combinatie met iets illusie. Ik probeerde haar subtiel te vertellen dat het niet zo’n goed idee was, maar ik geloof dat het niet echt aankwam. Nou ja, ik wil haar best troosten als het allemaal gruwelijk mis gaat, hoor. Achteraf. Als we ver van andere kindred af zijn. Misschien baart oefening kunst, maar ik denk niet dat er nog veel kunst te behalen is in de vier dagen die we over hebben tot het festival.

Intussen klikte ik wat rond op Funda, op zoek naar een leuk huis. Er stonden wel wat leuke huizen tussen. Er was een huis vlakbij het Oranjepark en dus niet zo ver van de Elysium wat mijn aandacht trok. Eigenlijk wil ik er zelf een keer langs. Lastig om afspraken te maken als je overdag niet bereikbaar bent. Misschien kunnen we er een keer langs gaan om te zien hoe privé het is, er zat grond bij, maar ik kan me alleen veel huizen en bebouwd land herinneren in de stad, dus ik ben benieuwd hoe het met de privacy zit. Nou ja, komt wel. Eerst belangrijkere dingen.

Syeira vroeg of ik mee ging winkelen donderdagavond. Sure. Ze had best okee dingen teruggebracht vorige week. Daarna gooide ik het probleem in de groep dat ik nog maar vier dagen had om me te bewijzen. We wisten zo gauw niks.

Between a rock and a hard place…

Ik vroeg Nicolas nog naar de drugs die we bij de Poolse chauffeur hadden gevonden, hij zei dat hij het op een ‘veilige’ plek had gezet. Ik vertrouwde hem voor geen meter. Natuurlijk had ik het idee van Nicolas ook wel overwogen: Hij zei dat hij de drugs aan de Gangrel wilde geven om het probleem tussen hen en de Malks op te lossen. Ik herinnerde hem eraan dat wíj het spul hadden gevonden, en dat ík mijn leven ervoor had gewaagd. Nicolas zei dat dat niet zijn schuld was, en dat hij het naar ze zou brengen, maar dat ik natuurlijk wel mee mocht gaan.

Ik wist dat Rogier had gezegd dat de ruzie tussen de Malks en de Gangrel hem goed uitkwam, dus voelde er eigenlijk niks voor om het aan hen te geven, maar ik wist ook dat ik me nog steeds moest bewijzen en dat was ook wel erg belangrijk. Omdat Nicolas moeilijk deed over het spul en waar hij het had zei ik dat ik ook wel zijn gezicht de muur in kon slaan en het spul zelf meenemen, maar Nicolas bleef erbij dat dit het beste idee was. Toen kwam hij met het idee dat ik het dan kon terugbrengen, en dat hij intussen de Prins, Malkavian elder en Gangrel elder aan de praat zou houden. Daar gingen we uiteindelijk voor, Syeira kwam met mij mee.

Ik voelde me kut, want ik wist dat Rogier dit waarschijnlijk niet zo zou hebben gewild, maar Nicolas’ idee klonk wel goed en als ik me op deze manier kon bewijzen aan de Prins zou dat ook een boel rechttrekken. Ik zou het later wel aan Rogier uitleggen, dat ik dit móest doen, ook al was het niet mijn eerste keus. Ik zou het later goedmaken.

De complexiteit van de rangorde & die gore klootzak

Nicolas ging eerst naar binnen om ervoor te zorgen dat de Prins daadwerkelijk aanwezig was. Hij SMSte ons toen we binnen konden komen, dus we gingen naar binnen, ik met die kist met drugs. Ik zette de kist neer en opende ’m, en ze waren wel tevreden. De Prins stapte op me af en zei iets over dat ik wel had bewezen dat ik het beste voor had met het domein, en haalde het omega-teken van mijn voorhoofd af. Fijn. Ik knikte naar ’m, daarna maakten we een buiging en gingen naar buiten.

Ik liep trots door naar de deur naar buiten, maar ik merkte al dat er iets was veranderd. Ze keken naar Nicolas, niet naar mij, met een blik alsof hij een of andere held was ofzo. Pff. Ik wachtte buiten met Syeira, die nog iets naar binnen riep of ‘ouwe’ op kon schieten. Toen Nicolas door de deur kwam verkocht ik hem een knal in zijn gezicht. Niet een ik-wil-dat-je-in-stukjes-over-de-vloer-verspreid-ligt knal, maar meer een ik-wil-dat-je-weet-dat-ik-je-een-eikel-vind knal. Die kwam geloof ik wel aan, en voor ik kon zeggen dat hij me dankbaar moest zijn dat ik dat niet binnen had gedaan zei hij het zelf al, wat me eerlijk gezegd opnieuw geïrriteerd maakte.

Nog nieteens het feit dat hij het voor zichzelf had gedaan, om meer aanzien te vergaren; maar vooral het feit dat hij leek te denken dat hij nu onze leider was. Echt niet. Het maakte me niet wat de rest van het domein vond; Nicolas bleef in mijn ogen een zwakkeling, krakkemikkig en gevuld met heel veel mooie praatjes maar weinig echte inhoud.

Het gevaar

Toen Nicolas zei dat mijn leven in gevaar was was het eerste waar ik aan dacht wel de Brujah. Ik wist dat ze niet blij zouden zijn met wat ik had gedaan; of in ieder geval dat Rogier niet blij zou zijn. Maar Rogier zou me niet om zoiets kleins omleggen, dat wist ik zeker.

Nicolas dacht ook dat het iets met de Brujah te maken had en wilde naar de bar toe gaan. Syeira leek het een slecht plan omdat het gevaarlijk kon zijn, en dat leek mij ook, vooral als Rogier daar niet zou zijn. Ik stelde voor dat we Rogier zouden bellen om hem in te lichten, want ik wist dat we hem wel konden vertrouwen en aangezien hij de Elder was leek het me een goed plan om het hem te laten weten. Hij kon een sterke bondgenoot zijn.

Nicolas en Syeira leek dat echter en slecht plan, Nick zei dat hij niet te vertrouwen was en ik werd boos op hem. Nick zei dat hij het nog niet zeker wist, of hij Rogier wel kon vertrouwen. Ik vroeg of hij míj dan niet vertrouwde. Syeira zei nog dat het ook voor Rogier gevaarlijk kon zijn om teveel te weten, en daar zag ik nog wel wat in, maar voor ik er teveel over na kon denken begon Nicolas alweer verder te lullen over hoe hij nog niet wist of hij Rogier kon vertrouwen. Alsof híj zich zo betrouwbaar had getoond.

Intussen liepen we verder weg van het Elysium en gezien we nog aan het praten waren belde Syeira een taxi. We praatten in de taxi verder (Nicolas stelde voor om eerst de andere clans te vragen wat ze hierover wisten, om tot het probleem te komen), tot het moment dat Syeira merkte dat de taxichauffeur aan het meeluisteren was en ze hem vroeg om te stoppen.

De taxichauffeur ging alleen maar harder rijden en ik probeerde hem vast te grijpen toen hij in vleermuizen begon te veranderen. Helaas kon ik hem niet meer tegenhouden en het laatste wat hij zei was zijn naam, denk ik – Anton – voor hij verdween.


We gingen met auto en al het kanaal in, dus eerst moesten we het water weer uit krabbelen. Syeira zei dat Anton de Nosferatu elder was. Nic en ik kwamen intussen verder in de discussie hoe we de Nosferatu konden vinden. Ik stelde voor om Rogier te bellen om het hem te vragen, en Nic zei dat dat goed was als het alleen daarvoor was. Syeira kwam er tussendoor en zei dat we dit niet meer moesten bespreken behalve als we in een afgesloten ruimte waren. Ik klopte haar op haar rug en voelde toen iets kleins, hards op haar rug. Toen ik verder voelde bleek dat het iets was wat ik er af kon trekken. Een microfoontje.

We bleken alledrie een te hebben. Ik riep “Veel succes met ons nu af te luisteren, klootzak!” in het microfoontje en we maakten we kapot. Het leek ook het werk van de Nosferatu dus dat bleef onze eerste bestemming nu. Maar eerst maar eens droge kleding aantrekken… Eenmaal bij Syeira aangekomen bleek het behoorlijk laat te zijn dus besloten we de plannen om bij de Nosferatu aan te kloppen tot morgen uit te stellen.

We keken nog wel het hele appartement na. Konden niks vinden, behalve op de computer. Argh, Spyware. Syeira zette de computer onder water, wat me wel redelijk kapot-makend leek. Nicolas schroefde de kast open en trok het moederbord eruit waar de informatie op staat, de rest zetten we bij het grof vuil.


Morgen verder met de politieke spelletjes.

Volgende sessie: 20 September 2013

Sessie 4 (Jan 3 - 10, 2012)

Sessie 4 – Chapter Einde

IRL datum: 9 Augustus 2013
IG datum: 3 – 10 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Nog éven wat te nommen

Door al mijn harde werk, maar vooral de consequenties daarvan, werd ik bijna elke avond wakker met een lichte honger. Na ons gegoogle wilden Nicolas en Syeira er een rustig avondje van maken en slapen, maar ik wilde graag eerst nog wat bloed scoren zodat ik mezelf verder beter kon maken over de nacht. Syeira had geen honger en wilde niet mee, beetje flauw, ik probeerde haar nog te overtuigen. Dus het was alleen ik en Nick.

We besloten naar het bedrijventerrein te gaan omdat Nicolas zei dat daar altijd nog wel wat open is, een bedrijf ofzo, leek me een goed plan.

De Pool

We kwamen langs een benzinestation die al dicht was, maar op de parkeerplaats stonden nog wel wat auto’s en ook vrachtwagens. Nicolas koos er een met een pools kenteken en ik sloop naar de andere kant van de cabine, en Nicolas klopte op het raam. Ik hoorde iets over Douane, hij moest er natuurlijk weer een mooi verhaal van maken. Helaas bleef mijn kant van de cabine dicht toen die van hem open ging. Ik hoorde Nicolas en de Pool wat praten, zo goed en kwaad als het ging met het gebrekkige Nederlands van die Pool in ieder geval, en toen stapte de Pool uit en hoorde ik ze naar de achterkant van de vrachtwagen lopen.

Ik volgde ze naar de achterkant van de vrachtwagen, waar ik verborgen bleef terwijl ik de Pool door bleef horen ‘praten’ (verstond er niet echt wat van). Nicolas wist hem de achterkant van de vrachtwagen in te lokken, en zo gauw ze binnen waren was het duidelijk dat ik kon binnenkomen. Ik probeerde de man vast te pakken zodat ik hem kon bijten, maar hij was verrassend sterk en wist me weg te duwen.

Nicolas was er ook nog en deed iets met de man waardoor hij stil bleef staan, maar dan ook echt stil bleef staan. Ben benieuwd of hij dat ook zo makkelijk met kindred kan. We overlegden hoeveel we zouden drinken maar volgens Nicolas konden we best de man leegdrinken, hij zou het daarna wel oplossen. Aangezien ik best hongerig was ging ik daarmee akkoord en samen dronken we hem leeg. Niet alsof iemand zo’n Pool zou missen ofzo.


We onderzochten de vrachtwagencabine, ik zocht iets waarvan het aannemelijk zou zijn dat de Pool het zou jatten waardoor we alleen z’n lichaam hoefden te laten verdwijnen en niet alles. Nicolas kwam natuurlijk met wilde ideeën over het opblazen van het benzinestation, maar aangezien ik nog langer met deze stad wilde doen besloten we daar tegen.

We vonden wat geld (niet zo heel veel, maar voor een Pool eigenlijk nog redelijk wat), wat kleine rommel en dan de jackpot… Een doos met zakjes ongesneden drugs die volgens Nicolas zo’n 8000 euro waard zou zijn. Nicolas hield het in bewaring, maar uiteraard zouden we de boel nog verdelen.


Aangezien we het laten-we-het-benzine-station-opblazen idee opzij hadden gezet besloot Nicolas de vrachtwagen naar een verlaten plekje te rijden en het lijk te verbranden. Geen idee dat ’ie überhaupt een vrachtwagen kon rijden, maar blijkbaar. We kwamen aan op een verlaten plek ergens in het Noorden van Apeldoorn. Zo gauw ik uit wilde stappen zag ik schaduwen om me heen, op niet al te grote afstand, maar ik wist niet wat het precies waren – mensen, wezens of wat anders. Nicolas maakte een wolvenhuil en daar kwam antwoord op, dus daar was mijn antwoord.

Ik wilde eigenlijk zo gauw mogelijk dat lijk dumpen zodat de wolven wat te vreten hadden en wij van ons lijk af waren, maar de wolven kwamen erg snel dichterbij ineens dus daar was geen tijd voor. Er kwam ineens een wolf de cabine in gecrasht op het moment dat de vrachtwagen afsloeg, toen Nicolas hem weg wilde rijden. Kut. Het leek wel een hondsdolle weerwolf, ik had nog nooit zo’n agressieve weerwolf gezien. Ik had niet veel tijd om ’m te bekijken, want voor ik het wist viel het me aan en lag ik door de halve vrachtwagen. Ik probeerde de wolf weg te duwen maar kon de kracht gewoon niet meer opbrengen om iets te doen. Nicolas spoot de wolf in zijn ogen met ruitewisservloeistof, wat beter leek te helpen, en kon toen gelukkig de vrachtwagen weer starten.

De wolven sprongen op de vrachtwagen toen die wegreed. Nicolas maakte flink vaart dus ik deed gauw m’n riem om, en remde toen ineens, waardoor de wolven voor ons langs vlogen. Hij overreed ze en ik wist eigenlijk niet hoe ik het in hemelsnaam had overleefd. Ik voelde mijn bewustzijn wegzakken door alle wonden terwijl Nicolas Syeira begon te bellen…

Kater van een week

De week erna heb ik alleen binnen gezeten om beter te worden en verzorgden Syeira en Nicolas me. Het festival van de maan komt steeds dichterbij en eigenlijk weet ik nog steeds niet wat ik nou aanmoet. Het enige wat ik heb bereikt is het verslaan van de brujah-kampioen (ja, en die wolven, maar daar hebben we geen enkel bewijs van). Het is in ieder geval wel fijn dat Syeira kledingsmaak heeft zodat ze voor me kon gaan shoppen op donderdagavond. Er zijn niet veel kindred die je de winkels in kan sturen en die iets goeds voor je meebrengen wat daadwerkelijk nog in de mode is.

(En nu is het denk ik Dinsdag, 10 Januari, week later?)

Volgende sessie: 6 September, i.v.m. niet kunnen van de helft van de party over 2 weken. :C

Sessie 3 (Jan 2 + 3, 2012)

Sessie 3

IRL datum: 12 Juli 2013
IG datum: 2 – 3 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

De Burgemeester

Nicolas werd in de boeien geslagen en afgevoerd naar het politiebureau. Ik overlegde met Syeira, die zei dat ze had verteld dat het bloed op haar deur een boodschap van Nicolas was, en dat hij de informatie al wist zodat ze hun verhalen in ieder geval konden linken.

Het leek mij een goed plan om te doen alsof de agressieve man de vrouw had gedood en daarna in discussie met Nicolas was gekomen, die haar had proberen te verdedigen maar helaas daar niet in geslaagd was… Waarna de man viel tijdens het gevecht met Nicolas. Zoiets. Syeira stelde voor om mezelf aan te geven, of in ieder geval te zeggen dat ik er ook bij was zodat ik dit verhaal kon introduceren, maar ik voelde er eigenlijk niks voor om mezelf in de schijnwerpers te zetten, om redenen die ik eerder ook al heb genoemd.

We besloten om gewoon maar naar het politiebureau te gaan en te zien hoe het gegaan was. Eenmaal bij het politiebureau zagen we Nicolas net wegrijden met een auto en namen we een taxi naar het elysium, waar we hem weer troffen.

Nicolas vertelde ons dat de burgemeester een ghoul was die onder Prins Alexander staat, en dat hij mijn naam niet had genoemd. Hij had de Prins echter wel een major boon beloofd in ruil voor het vrijlaten voor de moorden. Ik en Syeira beloofden dat we hem zouden helpen als de tijd kwam dat die boon moest worden geleverd.

Ik was wel opgelucht dat ik niet naar de politie hoefde te gaan en alles goed afgelopen was, voorlopig.

De mislukte oogst

Toen we het elysium binnenkwamen waren de Gangrel elder en de Malkavian elder heftig ruzie aan het maken over een mislukte oogst van de Gangrels. Ze hadden het erover dat ze het extern weg moesten halen en ik geloof dat ze ook wat met geld aan het rommelen waren.

Rogier was er helaas niet; niet onverwacht, maar wel teleurstellend.

Syeira besloot naar de Ravnos elder op zoek te gaan, die er ook niet was, en Nicolas had Tremere dingen te doen met betrekking tot dat spook. Dus ik stond daar maar alleen, want ik wilde de Gangrel en Malkavian elders ook niet midden in hun ruzie lastigvallen. Het was kut dat ze allemaal een andere kant op gingen, ook al wist ik dat het stom was te denken dat ik mee zou kunnen gaan. We hadden toch ook allemaal onze eigen wereldjes, tenslotte…

Nadat ze een tijd stonden te ruzieën en Syeira en Nick al een tijdje weg waren, stormde de Malkavian elder weg. Ik wist niet zo goed wat ik kon vragen of doen – ik kende immers de Gangrel elder ook nog totaal niet, en had het idee dat hij hoe dan ook vast geen goed petje van me op had – maar besloot toch erop af te stappen in de hoop wat meer te weten te komen.

De Gangrel elder zei dat hij ‘wel wist wat we van plan waren’, wij Brujah. Ik had echt geen flauw idee waar hij het over had en herinnerde hem eraan dat ik nieuw was (on the positive side: hij was blijkbaar alweer vergeten wat er gisteren was gebeurd als hij niet herkende hoe nieuw ik was). Hij moest daar wat om lachen en zei er wat over, maar het was me niet helemaal duidelijk of het positief of negatief was dat ik er nog niet zoveel vanaf wist wat er ging gebeuren. Hoe dan ook vertelde hij me niet veel.

Naast hem stond iemand in leger uniform te gniffelen, verschrikkelijk irritant. Toen ik hem boos aankeek gniffelde hij alleen nog maar meer. Ik had echt zo’n ontzettende zin om hem op zijn bek te timmeren, maar dat leek me geen goed plan.

Veel meer informatie kon ik niet achterhalen, maar het viel me wel op dat de man in legeruniform weg ging en ze begonnen formuliertjes in te vullen ofzo, keken ook rond en schreven dan wat op, alsof ze hoofden telden. Maar voor wat wist ik niet.

Toen Nicolas klaar was praatte hij ook nog even met de Gangrel, maar kwam niet veel meer te weten volgens mij.

Eindelijk konden we naar Syeira’s huis toe; het begon ook al vroeg te worden. Onderweg belde ik Rogier nog even om hem de informatie door te spelen dat de Gangrel en Malkavians ruzie hadden. Hij zei dat het goed was dat ik het hem had laten weten en dat er zeker kansen voor de Brujah waren. Oh, en hij noemde me ‘schat’. Ik wist echt even niet wat ik ermee moest, al die rare gevoelens, maar hoe dan ook was het goed dat ik hem belde en de informatie aan hem heb doorgespeeld. Hij was duidelijk tevreden. Ik besloot mijn ogen open te houden voor het geval er nog meer op mijn pad zou komen dat belangrijk voor de Brujah zou kunnen zijn.

We liepen verder naar Syeira’s huis. Dit keer gingen we gelijk naar haar appartement toe, waar ik een donker plekje opzocht en in slaap viel.

Dag 3, dinsdag 3 Januari 2012

Die avond werden we wakker en deden de TV aan. Op het nieuws gingen ze nog verder op de moorden van eergisteren. Verder kwam er een paar keer een snelle flits van een wolvenkop op het scherm, heel raar. We vonden op teletekst informatie die relevant leek te zijn, het was van een praatgroep genaamd Odd Fellows. Het was me niet helemaal duidelijk waarvan het een praatgroep was. Aangezien er een wolvenkop te zien was dacht ik misschien iets met weerwolven?

Daarna zijn we op google gedoken. Syeira ging zoeken naar de geschiedenis van Apeldoorn, wat me ook wel goed uitkwam. We vonden onder andere informatie over dat Apeldoorn rond 1600 ontstond. Eerst waren er wat boerderijen en een landhuis en toen werd ineens besloten een kanaal te graven en er een stad van te maken.

Alexander von Smeelink was een kruisvaarder met veel Oosterse kennis en was deel van de court van de koning / stichter van Apeldoorn. Verder waren er wat lang bestaande sociëteiten in Apeldoorn, onder andere de Sociëteit van de Maan en de Order of Leopold.

(einde sessie)

Volgende sessie: 27 Juli 2013 (zaterdag)

Sessie 2 (Jan 1 + 2, 2012)

Sessie 2

IRL datum: 28 Juni 2013
IG datum: 1 – 2 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicolas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

De alleenstaande moeder & de klootzak eerste klas

Voor we gingen slapen, realiseerde ik me dat ik flink honger had. Nou ja, niet zo erg dat ik de rest van de coterie aan zou vallen, maar wel behoorlijk, en helemaal in het licht van mijn koppijn leek het me geen slecht plan om eerst even wat te eten.

Nadat Syeira had gefeed vroeg ik haar om me te helpen iemand op de pikken. Dat lukte haar niet, dus na een tijdje gingen we maar terug naar haar domein, gezien het al vroeg begon te worden dus er in de kroegen niet zoveel meer op te pikken was. Er waren een paar huizen die Syeira wist in haar flatgebouw waar mensen alleen woonden, maar geen van hen waren thuis. Syeira ging inmiddels naar bed toe.

Nicolas bood aan om me te helpen zonder dat ik het hoefde te vragen en belde ergens aan. Er kwam een vrouw aan de deur die ons vragend aankeek. Nick begon een verhaal over een openstaande rekening. Het was best schattig hoe hij probeerde me duidelijk te maken dat ik iets moest doen, maar ik kon het niet laten om hem nog even te laten zweten terwijl ik de kamer rondkeek. Er was verder niemand te zien, alleen deze vrouw.

Nicolas probeerde ervoor te zorgen dat ze met mij meeging om wat spullen uit te zoeken die we mee gingen nemen (ofzo), maar dat lukte niet echt dus ik besloot om haar een mep te verkopen zodat ze niet meer zou tegenwerken. Ik sloeg wat harder dan ik in gedachten had, maar aangezien ze toch al dood was (of nou ja, ze miste haar hoofd, meestal zijn ze dan wel dood) heb ik toch maar genomen wat ik kon gebruiken om mijn honger te sussen.

Nicolas was intussen bezig in de kinderkamer, geen idee waarom; je kan er bij dit soort ongelukjes maar beter voor zorgen dat er zo weinig mogelijk mensen zijn die je gezicht zien. Dat wist ik zelfs al toen ik nog leefde (misschien niet in deze precieze woorden, maar papa maakte weleens grapjes over zulk soort dingen, albeit met kleinere vergrijpen; hoe minder mensen je zien, hoe beter). Nick blijkbaar niet.

Toen hij eindelijk klaar was wilde hij het keukenraam inslaan. Ik kon hem nog net op tijd stoppen zodat hij het raam dan in ieder geval vanaf de goede kant – de buitenkant dus – kon kapotslaan. Typische Tremere; altijd het hoogste woord, maar als het er dan op aan komt geen enkele praktische kennis.

Aangezien er om ons heen wat herrie begon te klinken leek het me een slim plan om naar Syeira’s appartement te gaan en de veiligheid op te zoeken. Op het moment dat ik naar boven wilde lopen sprong Nicolas ineens over de railing van het gangpad. Er klonk een heleboel herrie en rinkelende glazen, en ik kon wel raden waar hij terecht was gekomen. Zelfs míj leek het geen slim plan om dat te doen (en dat zeg ik niet omdat ik dom ben, maar omdat ik toch best lenig ben).

Net toen ik wilde wegrennen naar Syeira’s appartement stond er ineens een gozer voor me die uit het aangrenzende appartement was gekomen, naast het huis van de dode vrouw. Ik probeerde hem te overtuigen dat ik niks kwaads in de zin had, maar hij leek niet eens naar mijn woorden te luisteren.

Eerst probeerde ik weg te rennen, maar hij sloeg me best hard op m’n neus. Toen heb ik hem in elkaar geslagen. Hij probeerde nog een paar keer terug te slaan, maar het werd steeds moeilijker voor hem. Toen hij daar tegen de railing aan lag, bewusteloos, twijfelde ik wat ik met hem zou doen. Eigenlijk deed ik de samenleving een dienst door ze van deze man te verlossen… Iemand die een onschuldig 17-jarig meisje in elkaar zou willen rossen verdient het niet om te leven.

Ik kiepte de man over de railing en ging er vanuit dat hij dood was. Nicolas kwam intussen aan geschuifeld van een verdieping naar beneden. Wat er precies gebeurt is weet ik niet, er zaten nog wat glasscherven in z’n kleding, maar voor de rest leek hij in orde, dus ik denk dat hij door iemand’s raam is gepleurd en dat ze niet thuis waren ofzo.

Inmiddels was ik best wel moe. We stonden voor Syeira’s appartement en ik klopte aan. We riepen en klopten, maar er kwam niemand. Zucht. Na een moment twijfelen besloot ik dat Syeira het waarschijnlijk niet zou kunnen waarderen als we haar ramen of deuren zouden trashen. Nicolas had het over de vuilcontainers, maar écht niet dat ik daar in ging zitten. We besloten de kelder te proberen.

Nick en ik kwamen bij de deur naar de kelder aan, maar die deur kregen we met geen mogelijkheid open. We dachten eraan om in Syeira’s kelderbox te gaan zitten maar we hadden echt nog maar een paar minuten tot de zon op zou komen.

Met pijn in mijn hart rukte ik de afsluitdeur van een vuilcontainer eruit en sprong in het gat. Ew. Ik registreerde nog vaag dat Nicolas bovenop me viel voor ik het bewustzijn verloor.

Dag 2

Annabel, het vriendelijke spookje

Toen ik wakker werd, voelde ik alleen maar zooi om me heen; er lag druk op me. Ik begon me uit te graven en tot mijn grote verbazing (en opluchting) was niet alleen Nicolas daar, maar ook Syeira. Blijkbaar was het ze niet gelukt om Nicolas uit de container te krijgen, dus ze hadden mijn hulp nodig. Natuurlijk wilde ik ze wel even helpen, door eerst mezelf eruit te hijsen en vervolgens hen eruit te trekken.

We gingen naar Syeira’s appartement, waar ik mijn kleren kon wassen en kon douchen, om weer een beetje goed voor de dag te komen. Mijn hoofdpijn was wat minder; het was nog niet helemaal weg, maar ik voelde me weer een stuk beter. Er was iets op het nieuws over de moorden, waarin werd gezegd dat er al een burenruzie was. Mooi. Het zou vast niemand verbazen dat die agressieve vent de vrouw zou hebben vermoord. En daarna had hij vast zo’n ontzettende spijt gehad dat hij zichzelf van kant had gemaakt. Spijtig, maar misschien maar voor het beste.

Syeira had een briefje aan de deur gehad dat er bloed op haar deur zat, dus ze ging naar het politiebureau. Nicolas wilde nieuwe kleren en ik kon eigenlijk ook wel wat gebruiken als back-up, dus wij besloten naar een rijke buurt te gaan, niet ver van het elysium. Ik vond het kut dat Syeira niet met ons meeging, maar ik hou niet zo van de politie; ik ben altijd nog een beetje bang dat ze roepen ‘Ollivandra Juliette Veenstra?! Juultje? Ach, mevrouw Veenstra zal zó blij zijn!’ omdat mam persoonlijk alle gemeentes op de hoogte had gesteld, toen ik verdween, ofzo. En dan mag ik zeker weer gaan uitleggen waarom er in al die jaren niks veranderd is… Dus ik liet haar maar alleen gaan.

We kwamen op de Parkenlaan aan, en zochten naar een huis met een gedimd licht op de benedenverdieping, geen auto’s op de oprit en geen bordjes die het aanwezig zijn van honden aanwezen. Nick liep er zo langs, maar ik vond er eentje. Nummer 22.

Achter het huis stonden wel een paar auto’s, maar die leken niet vaak gebruikt te zijn. Opknapprojectjes, zodat het simpele volk ook het gevoel kan ervaren om in een dure auto te rijden. Nou ja, als die opknapprojectjes ooit slagen, dan. In de meeste gevallen blijft de in theorie dure auto volgens mij gewoon onopgeknapt achter het huis staan.

We vonden een ladder, die we tegen het kozijn zetten. Of probeerden te zetten, in ieder geval. Er klonk een hels gekrijs toen het raam brak, en het hoofd van een meisje was te zien. Nicolas besloot naar binnen te gaan, wat allerlei alarmbellen deed rinkelen bij me. Ik probeerde hem nog naar beneden te trekken aan zijn been, op de trap, maar dat was nog niet zo makkelijk als het in theorie leek. Voor ik het wist stond hij al binnen dus besloot ik toch maar achter hem aan te gaan – voor mensen om ons heen ons zouden opmerken – om binnen verder te discussiëren.

Er was weinig discussie, want voor ik hem kon vertellen wat een dom idee dit was was hij al druk in gesprek met het meisje, dat een spook bleek te zijn. Annabel. Okee, ze was niet zo heel erg beangstigend, maar toch leek het me een goed plan om niet hier te blijven. Annabel vertelde Nicolas over hoe lang ze al dood was en weet ik het. We gingen naar de slaapkamer van de ouders – gelukkig waren er geen mensen thuis, zoals we hadden verwacht – waar Nicolas alleen een vreselijk lelijk en te klein pak vond (dat hij tot mijn grote irritatie nog aantrok ook), maar ik best wat leuke kleren vond die nog goed pasten ook.

Op het moment dat we weer naar de gang terugliepen om via de kamer waar we binnenkwamen naar buiten te gaan sloegen alle deuren dicht. Kut. Ik zei toch dat het een slecht idee was om naar binnen te gaan… Het spookmeisje Annabel bazelde iets over een rode man, maar het was geen demoon. Er klonken voetstappen vanaf beneden…

Ik begon naar de kamer met het raam te rennen, waar we niet heel ver vanaf waren, maar zo gauw ik door de deur ging kwamen de splinters terug en voor ik het wist zat ik ín de deur vast. Er gebeurde achter me van alles maar ik kon niet goed uitmaken wat. Het voelde als een eeuwigheid voor de deur me eindelijk losliet en Nicolas en ik konden ontsnappen. Ik geloof dat Nicolas iets had gedaan, een ritueel of weet ik het wat, maar hoe dan ook, we waren vrij en gingen zo gauw mogelijk het huis uit.

Terwijl we over straat liepen voelde ik iets op mijn schouder tikken, of langs me gaan, zoiets. Ik haalde gelijk uit, maar toen ik omkeek was er niemand; niets. Ik haalde m’n schouders op en liep verder. Intussen bleek dat Nicolas het spook had mee genomen. Annabel stond voor hem en was verontwaardigd dat hij haar had achter gelaten nadat hij beloofde om haar te helpen. Hij beloofde nogmaals haar te helpen, en ze ging voor nu met ons mee… Een mooi moment voor nog een ‘I told you so’ m.b.t. het betreden van een spookhuis.

We belden intussen Syeira en spraken af bij het elysium. Syeira vertelde ons binnen te blijven terwijl zij de Tremere elder ging zoeken. De Tremere elder zei dat ze naar het elysium zou komen om te helpen met het spook / de spoken af te rekenen.

Kunnen we dan nu eindelijk…

Intussen was iedereen alweer vergeten dat ik nog naar het adres van de Brujah moest – een prima moment om ze daaraan te herinneren. Syeira wilde eerst niet mee, maar ik kon haar overtuigen via de SMS om toch mee te komen. Onderweg belde Nicolas de Tremere elder om de situatie uit te leggen en deze gaf geloof ik een adres door waar de juiste spullen klaar zouden liggen voor een ritueel ofzo.

Aangezien een spook meenemen naar de Brujah niet zo’n slim plan leek maakten we eerst een tussenstop bij een kerk, omdat Syeira erg veel last van de spoken had en er ook heel ongemakkelijk bij was. Ik denk juist dat zij de spoken aantrok omdat ze er zo’n last van had. Als je ze negeert, gaan ze meestal vanzelf weg.

Eenmaal bij de kerk aangekomen waren de spoken gelijk weg en konden we eindelijk naar het adres dat Rogier ons had gegeven. Ik was best een beetje zenuwachtig, maar in ieder geval had ik Syeira en Nicolas bij me.

Eenmaal daar mochten ze niet mee naar binnen van de ghoul bij de ingang naar de bovenverdieping. Dat was wel even kut, nadat ik zoveel moeite had gedaan om ons alledrie hier te krijgen, maar ook wel begrijpelijk, dus ik moest alleen gaan…

Het gevecht

Eenmaal boven spotte ik Rogier best snel. Hij leidde me naar een ring. Er waren veel kindred die als mens van buitenlandse afkomst waren (volgens mij Turken, maar ik heb altijd netjes geleerd om niet te snel te oordelen over minderheden), maar het was niet iets wat me specifiek opviel. Elke plek is tenslotte weer anders. En anyway, er waren veel belangrijkere dingen om over na te denken; ik moest me concentreren op het gevecht. Rogier legde de regels van het gevecht uit en vertelde dat degene die het eerst de ander uit de ring kon werken won.

Eenmaal in de ring kwam er een grote gast voor me staan die vroeg ik de kampioen uitdaagde, dus ik zei ja. Hij zei, “okee, jij liever dan ik”, en opende een rugzak waar een krijsend mannetje uitkwam. Nog voor ik in lachen uit kon barsten vloog het naar mijn schouder toe. Ik probeerde het uit de lucht te slaan voor het zo ver kwam, maar ondanks mijn mep beet het zich toch in mijn schouder vast. ****, wat kan zo’n klein ding pijn doen.

Uiteindelijk greep ik het beet en kon ik het uit de ring gooien voor er permanentere schade kon worden gedaan. Mijn schouder deed ontzettend veel pijn, maar ik had wel gewonnen!

Zelfs Brujah doen aan politiek geneuzel

Rogier klopte me op de schouder en bood me een drankje aan, wat ik gelijk opdronk. Het voelde raar, alsof er iets in zat, maar tegelijkertijd voelde het ook heel goed en warm van binnen. Toen ik de beker wegzette en naar Rogier keek merkte ik dat er iets anders aan hem was. Of misschien was het niet anders; misschien was hij altijd al zo’n lekker ding en had ik het gewoon nog niet eerder gemerkt.

Rogier vroeg wie er nog meer in de coterie zaten. Ik zei dat ze wel tof waren en dat het een Tremere en Ravnos waren. Rogier zei dat ik moest oppassen voor de Tremere. Hij vertelde iets over een boom, en zei dat als ik meer over die boom wist dat ik hem dan moest waarschuwen. Ik vroeg gelijk om zijn telefoonnummer, want dat leek me een goed excuus om telefoonnummers uit te wisselen.

Er was iets in de geschiedenis gebeurt tussen de Tremere en de Brujah, zoveel werd me duidelijk, maar wat precies weet ik niet. Rogier zei dat ik me moest verdiepen in de Brujah geschiedenis en de symboliek van de Brujah, en de symboliek van de Brujah hier.

Verder vertelde hij me nog dat er drie verdachte figuren rondliepen die ik in de gaten moest houden. Mogelijk waren het Sabbat. Het ging om een lange man met donker haar, een kleinere die er op leek en een man met een dompteurssnor.

Gezien Syeira en Nicolas nog aan het wachten waren zei ik Rogier gedag, met een knuffel. Hij leek dat niet zo heel tof te vinden. Kut, verkeerd ingeschat dan. Ik zwaaide hem gedag en ging weer naar beneden toe om Syeira en Nick te laten weten dat ik gewonnen had.

Aangezien ik wel weer wat honger had gekregen besloten we nog even wat te eten. Nicolas besloot om wel eventjes wat te regelen, dus ik liet hem maar. Ik kon het niet helpen om te lachen toen hij geweigerd werd. Ik mocht natuurlijk wel.

Er liep niet echt meer wat boeiends rond, helaas, maar het leek me toch verstandig nu gewoon wat te eten, dus ik ging even een hoekje in met iemand. Man, wat voelde dat lekker zeg, ik was gelijk helemaal ontspannen.

De arrestatie

Toen we over straat terug naar Syeira’s appartement liepen had ik het met Nicolas over (een deel van) de dingen die Rogier me had verteld. Ik merkte dat hij iets terughield toen hij het over de Tremere boom had, en zei dat ook hij daar nog niet zoveel vanaf wist, dus duwde ik hem tegen de muur aan om hem even duidelijk te maken dat hij me maar beter niet voor de domme kon houden.

Nicolas zei dat hij alleen wist dat de Gangrel iets te maken hadden met de Tremere-boom, verder niet. Op dat moment kwamen er ineens mannen van de zijkant en sloegen er boeien om Nicolas’ hand. Shit, politie. Daar stonden Syeira en ik dan.

Volgende sessie: 12 Juli 2013 (Verslag volgt)

Sessie 1 (Jan. 1 2012)

Sessie 1

IRL Datum: 11 Juni 2013
IG Datum: 1 Januari 2012
Aanwezig: Harm-Jan (GM), Iris (Ollivandra), Noor (Syeira), Eelco (Nicholas)
Geschreven door: Ollivandra Veenstra (Iris)

Het bos

Toen ik wakker werd en om me heen keek zag ik Syeira, bloedmooi wijf (handig, komt vast nog weleens van pas) bij een tafel in de hut staan en ik hoorde Nicholas, de gammele creepy dude nog wat tegen z’n moeder mompelen. Syeira was iets aan het lezen dus ik ging kijken wat er te lezen viel. Op dat moment werd Nicholas wakker met een brul en stormde de blokhut uit. Vast en zeker honger.

Even later kwam hij terug, beetje onder het bloed en stinkend naar dier. Op het briefje stond dat we in Apeldoorn waren en dat we als test, als nieuwe arrivals, een priester ofzo moesten doden, die zich in een straal van 3 km van ons bevond, en wiens boeien los zouden gaan op een bepaalde tijd; zo’n kwartier geleden.

We liepen naar buiten, waar Syeira met het geweldige idee kwam om in een boom te klimmen. Aangezien ze naar mij aan het staren was (ze had ’t ook gewoon kunnen vragen natuurlijk, maarja) probeerde ik het maar om in die boom te klimmen, maar helaas lukte dat me niet zo goed na zo lang opgevouwen in een kist te hebben gelegen. Die gammele Nicholas lukte het ook niet, maar goed, daar stond niemand van te kijken.

Nadat Nicholas nog even een pistool van de tafel van onze hut had gepakt liepen we naar de hut toe die Nicholas had gezien, maar natuurlijk was die al lang leeg. Nadat Syeira en ik Nicholas uit de hut hadden gesleurd (hij bleef maar gefascineerd naar al het spul kijken; allemaal heel leuk hoor, maar we hadden een pissed off priester dood te slaan) en Syeira me een hamer uit die hut had gegeven liepen we richting een nabije autoweg met parkeerplaats.

Op weg naar de parkeerplaats werd Nicholas ineens door een hert geramd. Vast iets mis met het dier ofzo. Ik mepte het ding met m’n hamer. Gelukkig was Nicholas z’n pak toch al een verloren zaak, dus die extra spatjes bloed toen het hoofd van het hert naast hem neerkwam en het lichaam naast mij bleef staan (heel even maar, hoor) maakten ook niet zoveel meer uit.

(Olli die hertenkop eraf mept)

Op de parkeerplaats vonden we een auto waar het raampje van open was. Nicholas vroeg of iemand hem aan kon zetten, en uiteindelijk bleek dat ’ie het gewoon zelf kon (invalide mensen… te lui om een vinger uit te steken, behalve als het echt niet anders kan). Syeira en ik duwen, ding kwam zo van de plek gelukkig.

Eindelijk konden we op weg, maar toen we gingen nadenken bleek dat niemand wist hoe die gozer er nou eigenlijk uit zag. Hmm. Syeira en ik gauw teruggerend naar die hut, want Nicholas had daar iets zien weerspiegelen op de muur en had met al z’n snuggere hersentjes niet de conclusie kunnen trekken dat ‘ie misschien even die weerspiegeling moest terugvolgen. Nou goed, daar vonden we een camera. Na een heleboel uur marteling terugspoelen wisten we eindelijk hoe die gast eruit moest zien – hij had geen vingernagels meer, krasjes op z’n hoofd en wat kalend enzo, en ik gokte dat ’ie vast heel erg pissed off was als hij onze dossiers bij zich had, als ’ie ze had geopend met zijn vingernagelloze vingers – dus wij renden terug naar de parkeerplaats.

Bij de parkeerplaats had Nicholas het briljante idee gekregen om extra knipperlichten op de auto aan te zetten. Volgens hem moest dat om minder aandacht te trekken, maar hoe snap ik nog steeds niet. Hup, de auto weer in dan maar en eindelijk konden we gaan.

De dood van de priester

Op de weg was het niet enorm druk. In een auto voor ons zaten drie mensen, maar toen we passeerden leken geen van allen op de man waar we naar op zoek waren. Nicholas toeterde een keer naar die man naast ons omdat hij een beetje in slaap aan het vallen was, schrikt hij wakker en rijdt met een hoop herrie tegen een boom aan! Goed bezig om de aandacht nóg meer op ons te vestigen, joh.

Toen pakte Syeira ook nog eens haar telefoon, dat ging dus echt niet gebeuren hè. Ik greep dat ding uit haar handen toen ze 112 intikte, maar besloot om het ding toch maar terug te geven in plaats van uit het raam te gooien. We moesten door (en eerlijk gezegd vond ik het ook wel hun eigen schuld, hadden ze maar op moeten letten, en anders waren ze vast alsnog zelf tegen een boom gereden) dus we lieten het ongeluk maar even voor wat het was.

De volgende auto die we passeerden had een bekend gezicht. De man waar we naar op zoek waren. Hij ging natuurlijk gelijk harder rijden, maar we hebben hem uiteindelijk afgesneden. Hij probeerde nog te ontkomen maar ik had hem binnen de kortste keren tegen de grond gepind. Ik was even vergeten wat we ook alweer met hem moesten enzo, maar Syeira zocht – en vond – inmiddels de dossiers die we mee naar de Prins in het elysium.

Toen hebben we de priester maar de nek omgedraaid en hem in de auto gezet zodat het net leek of hij zichzelf dood had gereden.

Er kwam toen een gargoyle aan met een monnikengewaad aan die ons een brief overhandigde van de Prins, Prins Alexander Smeelink, waar ook het adres van het elysium opstond met de boodschap dat we daarheen moesten komen.

Op de terugweg stonden Syeira en Nicholas erop dat we bij het ongeluk moesten gaan kijken om te kijken of ze nog leefden en om voor hulp te roepen. Ik vond het een slecht idee, ik ging liever gewoon door, minder risico dat de politie of ambulance of voorbijgangers ons zouden zien, en het was bovendien toch hun eigen schuld, maar de rest dacht er anders over. Ze belden uiteindelijk 112 met de telefoon van een van de inzittenden, want er was een kind dat nog leefde ofzo. Toen konden we ein-de-lijk verder.

De auto wilden Syeira terugzetten op de parkeerplaats, alsof ’ie niet vol hertenbloed en weet ik het zat. Het leek me eerder dat de eigenaar van de auto hem liever niet had teruggewild dan zoals ’ie er nu uit zag, maar er viel niet te discussiëren dus lieten we de auto achter. Nou ja, hij was toch al aardig kapot en het zou wel opvallen als we de stad ermee in zouden rijden, dat wel.

Op weg naar de Parken-buurt

Toen we eenmaal naar de bushalte waren gelopen volgens het idee van de geweldige Nicholas reden er geen bussen midden in de nacht.


Toen ging hij maar staan liften, en maar verbaasd zijn dat niemand een man met een wandelstok en bebloede jas oppikte. Ik ben maar met ’m aan de zijkant gaan staan en Syeira haar duim laten opsteken. Ik had ook vast wel een auto kunnen laten stoppen hoor, maar tegen Syeira kan ik toch niet op, dus kan het net zo goed haar laten doen. Toen we iemand met een busje had gevonden, een skinhead die iets van dronken, stoned, of allebei was, konden we gelukkig ook nog eens alledrie instappen. Syeira kwam met de leuke bijnaam Nick the Dick voor Nicholas, vind het wel wat hebben.

Voordeel van iemand als Syeira bij je hebben is in ieder geval dat leipe gasten waardoor je niet zo geboeid bent ook geen enkele aandacht voor jou hebben. Vond het wel grappig, die gozer en Syeira aan het flirten terwijl hij Nicholas maar ‘ouwe’ bleef noemen. Bijna schattig hoe Nicholas dacht dat ’ie die gozer nog wat kon leren.

Toen we in de Parken-buurt aangekomen waren zette hij ons eruit. We moesten eerst door een park heen met hier en daar een boom en een mooi prieeltje erin, het Oranjepark, maar het leek me niet helemaal veilig. Nicholas vond dat we er bést doorheen konden gaan en liet ons een teken op zijn kleren zien met een wolf. Ik wist toch best wel zeker dat ’ie geen gangrel was, en ik snapte niet zo goed waarom hij iets met weerwolven heeft, maar goed, hij vertrouwde die wolven blijkbaar wel als die er zaten.

Ik maakte me er niet zo druk om want ik kan toch sneller rennen dan Syeira en Nicholas bij elkaar. Toen Syeira zei dat zij het ook niet erg vond om er doorheen te gaan als hij dat écht wilde omdat hij toch het langzaamst is besloot Nicholas om toch maar met ons mee eromheen te lopen. We liepen door wat straten en langs een gebouw met hekken erlangs, iets van een publieke school ofzo, en dan weer langs een park. Toen waren we bij het elysium.

De presentatie

Ik was best een beetje zenuwachtig om de nieuwe Prins te ontmoeten aangezien nieuwe ontmoetingen niet mijn allersterkste punt zijn, maar ik was in ieder geval niet alleen. We werden gegroet door een niet al te snugger uitziend figuur (Nicholas was het niet met me eens, of deed alsof, want hij groette het als een heer) en zo kwamen we in het elysium terecht.

Nicholas wilde graag een nieuw pak maar uiteindelijk zou hem dat wat teveel gaan kosten geloof ik (iets met een contract). We maakten onszelf nog even een beetje presentabel en met de dossiers gingen we naar een zaal toe waar allemaal stoeltjes stonden enzo.

Er werd toen aangekondigd dat de nieuwe arrivals – wij dus – nu het hoofd zouden presenteren. Maar goed, we hadden natuurlijk geen hoofd, en ik weet ook echt zeker dat het niet het briefje stond. Het bleek op de achterkant te staan toen we nog eens gauw nakeken. Ik vond het nogal een vuile streek om dat op de achterkant te zetten, en dat van die dossiers wel op de voorkant. Waarom niet gewoon alle nuttige informatie bij elkaar zetten?

Syeira en Nicholas begonnen eerst met praten, nog voor ik kon zeggen wat ik ervan vond. Waarschijnlijk maar goed ook. Nicholas begon een lulverhaal te houden over hoe we het wilden laten lijken als een ongeluk om de masquerade in stand te houden, en we het daardoor niet konden meenemen. Op zich wel waar natuurlijk, maar niet helemaal. Ze geloofden het gelukkig wel; is die kreupele man in ieder geval nog ergens goed voor.

Toen werd ons verteld dat we ons moesten voorstellen en daarna ons bloed in een gouden beker moesten doen en daaruit drinken om blood-bonded te worden. Nou, prima. Nicholas ging eerst, vertelde wat (een heleboel) over van alles en nogwat en vast ook nog ergens iets over zichzelf, maar het meeste ging langs me heen. Daarna sneed hij in zijn hand en deed zijn bloed in de beker.

Ik wilde daarna het bloed in de beker doen omdat ik die saaie speech van Nicholas alweer vergeten was. Even vergeten dat ik nog wat moest zeggen enzo. Dus heb ik me maar voorgesteld en gezegd dat ik vervelende mensen en dingen neermep enzo. De malks vonden me in ieder geval wel tof geloof ik.

Ik doe ook mijn bloed in de gouden beker en dan is Syeira aan de beurt. Zij kwam ook met een bloemerig verhaal over zichzelf en weet ik het, maar ook dat passeerde me vrij snel terwijl ik ongeduldig wachtte tot ik kon drinken.

Nicholas dronk eerst, maar daarna werd de beker naar Syeira gepasseerd. Ik wist dat het betekende dat er iets mis was, maar ik kon er niet zo goed bij wat er precies mankeerde… Maar toch voelde ik me op de een of andere manier gepasseerd. Ík was toch als tweede? Waarom dan zij nu? Ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest en het was al te laat om de beker uit Syeira’s handen te grissen om eerst te drinken om te laten zien dat dat mijn recht was.

Toen Syeira de beker aan me aanbood weigerde ik hem aan te nemen. Ze dacht toch zeker niet dat ik me zo voor gek zou laten zetten waar iedereen bij was? Nicholas zei ‘ach, wij weten wie er echt belangrijk is, dat zij denken dat je onderaan staat betekent niets’. Hoe durfde hij, op z’n high and mighty stoel bovenaan de pikorde, zo’n uitspraak te doen? Hij, met z’n inabiliteit om te rennen, om behoorlijk te vechten, met z’n mooie hersenen en boeken en informatie die niks waard waren. Ik zou hem weleens laten zien wie er bovenaan zou horen te staan, wie het sterkst was.

‘Hoe durf je me voor gek te zetten waar iedereen bij is!’ schreeuwde ik terwijl ik ze wel hoorde lachen, die eikels. Als het kon had ik ze allemaal hun hoofden afgerukt, maar ik wist dat ik dat niet kon maken. Politiek gewauwel ook.

Ik sloeg Nicholas voor zijn hoofd met zijn mooie praatjes en omdat Syeira aan het mekkeren was pakte ik de beker uit haar hand en dronk hem leeg. Het ding viel uit elkaar nog voor ik hem boos op de grond kon smijten en kon vragen of ze nu dan eindelijk blij waren, en ik voelde naast de verwachte affiniteit voor Syeira en Nicholas zo’n tien seconden een enorm warm gevoel voor de overigens best knappe Prins.

En toen volgde er een enorme klap voor mijn hoofd en een helse pijn, alsof het nog niet erg genoeg was. De Prins zei dat ik tot de volgende meeting de kans had mezelf te bewijzen (ik geloof een maand?). Daarmee leek ook het einde van deze presentatie in zicht.

Politiek gewauwel en meer van dat

Het duurde even voor ik weer helemaal bijkwam en rond kon lopen. Syeira en Nicholas vonden hun elder al vrij snel – of werden gevonden – maar natuurlijk kwam er niemand op mij af. Ik voelde op mijn voorhoofd en daar stond een heel erg pijnlijk (op meerdere manieren) omega-teken. Ik wilde hier weg, deze verschrikkelijke plek, maar natuurlijk waren Syeira en Nicholas te druk aan het praten met hun elders, Alessa Gillespie de Tremere Elder en Arie Louchard de Ravnos Elder. Dus ondanks dat ik voorstelde om weg te gaan wilden ze toch blijven en nog wat langer politiek wauwelen.

Nadat ze zich hadden voorgesteld bij hun elders en nog wat anderen sleurden ze me mee naar de Brujah Elder, Rogier Thorbecke. Kort gesprek, iets met me bewijzen door hun champion te verslaan. Syeira wist wel waar het adres en de route die hij me gaf was, dus daar moesten we morgen dan maar heen gaan. Ik had geen idee hoe me dat ooit moest lukken met die helse pijn in m’n hoofd, maar ik moet het hoe dan ook proberen. Ik voelde me verraden, dat ze me vroegen dit te doen wetende dat ik geen keus had en dat ik me morgen vast nog niet goed zou voelen na het onderonsje met Prins Alexander. Maarja, ik had geen keus.

Er was ook nog iets over een viering van de maan of zoiets, en iets van een samenwerking met weerwolven – of een peace treaty, in ieder geval – en wizards enzo, maar daar weet Nicholas vast meer van.

Toen we eindelijk klaar waren met praten was ik blij toen we buiten waren, gewoon met zijn drieën. We mochten in het domein van Syeira verblijven, waar ik kon eten en wat kon aansterken.

Volgende sessie: 29 Juni 2013


I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.